ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Η παρακμή του αθλητισμού και του πολιτισμού.

Αυλαία. Επιστροφή από το Μουντιάλ. Νικητές σχεδόν. Ήρωες. Ευχαριστούμε. Γυρίσαμε με το κεφάλι ψηλά. Ο αγώνας δικαιώθηκε. Περισσεύουν οι παραπάνω και άλλες παρόμοιες βλακείες στα κανάλια, τις εφημερίδες, τα blogs, είμαστε νικητές αλλά άτυχοι, χάσαμε μόνο με 2-0 (φανταστείτε πόσα περιμέναμε στα … φιλόξενα δίχτυα μας) κ.λπ. Και θυμηθήκαμε τα μεγάλα(;) βήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου, ένα κύπελλο και μια πρόκριση στα 100+ χρόνια ιστορίας του, εντάξει, δεν είναι και λίγα.

Τώρα λοιπόν που άρχισε να κάθεται ο μπουχός, τώρα που ξεβάφουμε τα πρόσωπα και θάβουμε τα τσεκούρια, θαρρείς πως κάναμε το ιερό μας χρέος και μπορούμε πια να γυρίσουμε στην πραγματικότητα, να θυμηθούμε την κρίση, τα προβλήματα, την οικογένεια, τους φίλους.

Μπορούμε; Δ ε ν ε ί μ α ι σ ί γ ο υ ρ ο ς. Γι αυτό γράφω. Περίμενα να τελειώσει το πανηγύρι (δεν άργησε όπως όλοι ξέραμε), μη με κατηγορήσουνε και για … ανθελληνική συμπεριφορά, ανέσυρα ένα παλιότερο σκαρίφημα από μια γωνιά στο δίσκο και να ’μαστε. Ποδόσφαιρο, τετριμμένο θέμα, πολυσυζητημένο. Τώρα τελευταία καταπιάνομαι με κάτι παλιά ζητήματα και ίσως δημιουργώ στους ευάριθμους αναγνώστες μου μια κάποια πλήξη, αλλά η επικαιρότητα με κεντρίζει και εύκολα υποκύπτω. Εξάλλου η Εκπαίδευση συνδέεται άμεσα με το θέμα, τα παιδιά μας αφορούν όλα αυτά τα θέματα, δεν θα διαφωνήσετε, το ξέρω.

--------- ------- -------- ------- -----
Ο παρακάτω διάλογος έγινε πριν από πολύ καιρό στο τρένο και βέβαια δεν είναι τόσο ακριβής αλλά η ουσία δεν αλλάζει.
-Γιάννη, τι γίνεται ρε, που ’σαι ρε χαθήκαμε…
- Γεια σου ρε Πέτρο, πόσα χρόνια ρε, τι κάνεις ρε, ακόμα βάζελος να υποθέσω;
- Αντε ρε γαύρε που μιλάτε ρε και και σεις, φτηνά τη γλιτώσατε ρε προχτές.
-Τι λες ρε, καλά που σε είδα, τον #$@%& τον πουλημένο, πέναλτι ήταν αυτό ρε που σφύριξε, καλά που το ’σωσε ο γίγαντας ρε.
-Ναι ρε σιγά, τον σκότωσε ο %$^%$#, $#%^& τη μάνα του ρε του παλιο&#%#$.
Γεμάτο το τρένο σχεδόν, αλλά τα κοσμητικά δυνατά και καθαρά, κανένα πρόβλημα οι μάγκες.
-Τι λες ρε που έκανε τον ψόφιο ο $#@)*$#$$%^
-Θα φάτε τριάρα ρε στο Ναό ρε, θα σας ^$#@%^$ παλιογαύροι
Η …ιχθυολογία και το υβρεολόγιο συνεχίστηκε με κρεσέντο, γρήγορα άναψαν και 2-3 άγνωστοι και βοήθησαν στο γλωσσικό εμπλουτισμό της κουβέντας. Το τρένο έφτασε Ηράκλειο, ο ένας θα κατέβαινε, αναγκαστική διακοπή και αποχαιρετισμοί.
-Άντε ρε βάζελε, τώρα κατεβαίνω, θα τα ξαναπούμε, θα ’μαι μέσα την Κυριακή θα τους %*&^ &%^
-Μ’ αυτό το πλευρό να κοιμάσαι, άντε ρε χάρηκα γεια … γαύρεεεε…
--------- ------- -------- ------- -----

Βλέπουμε λοιπόν αυτές τις μέρες το παγκόσμιο παραλήρημα για το Μουντιάλ όπου η τύχη ευνόησε δυστυχώς (μετά λόγου γνώσεως το οξύμωρο) και την Ελλάδα να συμμετάσχει και βέβαια η διαδρομή ήταν προδιαγεγραμμένη, τα ποδοσφαιρικά μεγαθήρια την κατασπάραξαν νωρίς.

Ζήσαμε μια νίκη και δυο ήττες, είδαμε αφιονισμένους φιλάθλους να μπαίνουν μπροστά στην κάμερα βαμμένοι στο πρόσωπο με τα χρώματα της σημαίας μας και με αληθινές …περικεφαλαίες να ουρλιάζουν, να χοροπηδάνε, μόνο τόμαχοουκ δεν κράδαιναν, να καλούν τους απανταχού Έλληνες να πάνε επί τόπου για να πολεμήσουν μάλλον. Μάθαμε και τις βουβουζέλες, να μου το θυμηθείτε, του χρόνου και στα ελληνικά γήπεδα αυτό το ….πολιτιστικό δημιούργημα θα θριαμβεύσει, 10000 έλληνες θα φέρουν από μία σίγουρα πίσω στην πατρίδα, το ποδόσφαιρο καλλιεργεί την «αισθητική» μας σε όλα τα επίπεδα βλέπετε. Και όπως βλέπετε δίπλα, πωλούνται ήδη και στη χώρα μας, γερμανικής κατασκευής παρακαλώ, με τα ελληνικά χρώματα. Τρέξτε να προλάβετε, μην τελειώσουν. Vuvuzela - Hellas - version 2!!!

Είδαμε τις καφετέριες στην Ελλάδα γεμάτες κόσμο με τις γιγαντοοθόνες να αποτελούν απαραίτητο εξάρτημα κάθε στεκιού που παλιότερα ήταν χώρος κοινωνικής επαφής και συζήτησης. Όταν έβαλε η Εθνική κάποιο γκολ, πέρναγα έξω από μια ασφυκτικά γεμάτη καφετέρια, σηκώθηκαν όλοι και φώναζαν, έβριζαν «τους $#^&#αμε», «γκολ ρε π^%^$, γκόοοοολ», ικανοποιήθηκαν, ένα τραπέζι αναποδογύρισε, σπάσανε ποτήρια, μπουκάλια, ούρλιαζε ο παρουσιαστής, φρίκη, στείρος φανατισμός, ανωριμότητα, αμυαλιά. Λες και δεν ήξεραν τι τους περίμενε μια δυο μέρες μετά. Δεν έμαθαν τόσα χρόνια, με τόσες επαναλήψεις.

Χάρη λοιπόν σε μια …κλωτσιά, όλοι έγιναν θαρρείς σε μια στιγμή από νάνοι, γίγαντες. Και δεν ήταν έφηβοι οι περισσότεροι, που θα ’λεγε τότε κανείς ότι έχουν ανάγκη να ανεβάσουν την αυτοεκτίμησή τους ταυτιζόμενοι με ένα ισχυρό πρότυπο, ένα μεγάλο παίκτη, μια ομάδα· που στην εφηβική ηλικία δικαιολογείται η υπερβολή στις εκδηλώσεις, στα συναισθήματα· που τουλάχιστον συχνά παίζουν και οι ίδιοι ποδόσφαιρο και μερικές φορές ονειρεύονται να παίξουν και οι ίδιοι σε ομάδες, σαν ελπιδοφόρα επαγγελματική προοπτική μέσα στην εργασιακή ανασφάλεια και την αβέβαιη προοπτική κάθε σχεδόν γνωστού επαγγέλματος.

Όχι, οι περισσότεροι που εκδηλώνουν την παραπάνω συμπεριφορά, οι φανατικοί ποδοσφαιρόφιλοι, οι οπαδοί και όχι φίλαθλοι, οι υπερβολικά εκδηλωτικοί με υβριστική και βίαιη συχνά συμπεριφορά είναι άνθρωποι όλων των ηλικιών, άνδρες πάντα, που η εμπειρία έχει δείξει ότι συνήθως το κοινωνικό, οικονομικό και μορφωτικό τους επίπεδο δεν τους επιτρέπει να έχουν πολλές ευκαιρίες ή δυνατότητες να έχουν μια φυσιολογική κοινωνική ζωή, να διασκεδάζουν με μη σχετιζόμενους με το ποδόσφαιρο τρόπους, να συμμετέχουν σε άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, να συζητούν για οτιδήποτε άλλο εκτός από το ποδόσφαιρο και να διαβάζουν οτιδήποτε άλλο εκτός από αθλητικές εφημερίδες.

Και εδώ δεν μιλάω για τους νεαρούς χούλιγκανς των γηπέδων που έχουν συγκεκριμένα κοινωνικοοικονομικά χαρακτηριστικά και έχουν καλά μελετηθεί ως κοινωνική ομάδα αλλά για ανθρώπους που απλώς εκτονώνονται με επιτυχία από την καθημερινή ρουτίνα με την ενεργή ενασχόλησή τους με το ποδόσφαιρο και γεμίζουν κυριολεκτικά τη ζωή τους μόνο μ’ αυτό.

Και βέβαια πάντοτε άντρες. Μπίρες και ποδόσφαιρο, τα σήματα κατατεθέντα των εκπροσώπων του «ισχυρού φύλου» που βάζουν σε δεύτερη μοίρα οικογένεια, φίλους, δουλειά και διοχετεύουν την ενεργητικότητα και τη δυναμικότητά τους στις υπηρεσίες της στρογγυλής «Θεάς» κατά την προσφιλή ορολογία των αθλητικών δημοσιογράφων για τη μπάλα. Έχουν δίκιο. Το ποδόσφαιρο είναι για πολλούς θρησκεία. Πάνω απ’ όλα. Σπανιότερα και ανεξήγητα ίσως θα βρείτε ανάμεσά τους και ανθρώπους μορφωμένους, καλλιεργημένους, καλλιτέχνες, επιστήμονες, πολιτικούς αλλά αν ψάξετε θα δείτε συχνά να κρύβονται ατελώς πίσω από τη συμπεριφορά τους κίνητρα για κοινωνική επαφή, αποδοχή, προσωπική προβολή και βέβαια όχι σπάνια οικονομικά ή πολιτικά οφέλη.

Και βέβαια, είδαμε σ’ αυτό το Mundial, την κραυγαλέα αντίθεση της απερίσκεπτης διάθεσης πακτωλού χρημάτων στα χρυσά πόδια, στα στάδια, τα ξενοδοχεία, στα στοιχήματα και στο τζόγο, με τη φτώχεια, την πείνα, τον αναλφαβητισμό και τη μιζέρια που κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της χώρας που το φιλοξενεί.
Στη χώρα αυτή, όπου οι φυλετικές διακρίσεις, το δουλεμπόριο, η δουλεία, ο ρατσισμός με την πιο απάνθρωπη μορφή του, ήταν επί τουλάχιστον 3 αιώνες η κυρίαρχη ιδεολογία των κρατούντων με αποκορύφωμα το απαρτχάιντ τον περασμένο αιώνα, εδραιώθηκαν και παγιοποιήθηκαν συμπεριφορές ντροπιαστικές για το ανθρώπινο γένος και έχουν συντελέσει στη σημερινή οικτρή κοινωνική και οικονομική κατάσταση της πλειοψηφίας των κατοίκων, όπου βασιλεύουν ακόμη οι κοινωνικές διακρίσεις, η ανεργία, η φτώχεια, η βία, το έγκλημα, η μάστιγα του AIDS, η αδικία, η έλλειψη ελπίδας.

Παρά τις προσπάθειες του εξωραϊσμού της εικόνας της χώρας με τρόπους απαράδεκτους και παράνομους, με τη βίαιη «απόκρυψη» των φτωχών άστεγων και ζητιάνων σε πρόχειρους καταυλισμούς μακριά από τα γήπεδα, όπως στην άθλια Τενεκεδούπολη (Tin Can Town), που βαφτίζονται «προσωρινά κέντρα διαμονής» αλλά είναι σαν τα χειρότερα στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και σε φυλακές ακόμη, η θλιβερή πραγματικότητα δεν μπορεί να κρυφτεί. Επιπλέον το γεγονός ότι ίδιες και χειρότερες συνθήκες επικρατούν σε πολλές χώρες της Αφρικής, Ν. Αμερικής και Ασίας καθιστά τη διενέργεια του Mundial σε μια τέτοια χώρα μια αληθινή παρωδία. Αποκαλύπτεται η προσπάθεια των αναπτυγμένων κρατών να χρησιμοποιήσουν το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου σαν προκάλυμμα για τα βαθιά και άλυτα επί αιώνες προβλήματα σ’ αυτές τις χώρες.
Θαρρείς πως η παρουσία 300000 φανατικών ποδοσφαιρόφιλων επισκεπτών που αδιαφορούν για τα παραπάνω, που σκέφτονται μόνο τη μπάλα, το θέαμα, το ποδόσφαιρο, που μοιάζουν με τους φίλους μας που είδαμε παραπάνω να παραληρούν στην καφετέρια, είναι ένα οργανωμένο σχέδιο νομιμοποίησης ενός διαχρονικού παγκόσμιου εγκλήματος κατά των πιο αδύναμων και αδικημένων κοινωνικών ομάδων, συνεχιζόμενου μέχρι και σήμερα, τον 21ο αιώνα, το 2010.

Και όταν το Mundial θα τελειώσει (**βλ. το σχόλιό μου στις 13-7-2010) θ’ αφήσει πίσω του την ίδια μιζέρια, φτώχεια, εξαθλίωση όπως πριν στους κατοίκους της Νότιας Αφρικής και θα έχει γεμίσει με δισεκατομμύρια τις τσέπες των διοργανωτών, των οικονομικά ισχυρών, των ποδοσφαιριστών, των παραγόντων, των ταμείων των κρατικών οργανισμών προγνωστικών ποδοσφαίρου (του νόμιμου τζόγου) και ακόμη περισσότερων παραγόντων παράνομου τζόγου παγκοσμίως.
Θα έχουμε και μια χώρα «νικητή», μια χώρα που η ομάδα της θα έχει κερδίσει το κύπελλο αλλά που οι περισσότεροι κάτοικοί της μόλις θα επιβιώνουν ζώντας κάτω από το κατώτερο όριο της φτώχειας, μια χώρα που θα πανηγυρίζει χ ω ρ ί ς λ ό γ ο. Γιατί εκεί στη Λατινική Αμερική και σε άλλες φτωχές χώρες, απ’ όπου συνήθως προέρχονται οι «μεγάλες» ομάδες και οι «νικητές», οι φτωχοί αγράμματοι άνθρωποι, οι σύγχρονοι σκλάβοι, οι κυριολεκτικώς άμοιροι με τη μπάλα ξεχνιούνται, χαίρονται, αναπνέουν, επιβιώνουν. Αλλά δυστυχώς το ποδόσφαιρο πάει πακέτο με τα ναρκωτικά, την πορνεία, τη φτώχεια, την εξαθλίωση και τον αναλφαβητισμό για να διευκολύνει το έργο των ντόπιων και διεθνών ηγετών και κερδοσκόπων και βέβαια το εκμεταλλεύονται με κάθε τρόπο.

Για πόσο λοιπόν ακόμη οι παγκόσμιοι πολιτικοί και οικονομικοί παράγοντες θα χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για να κοιμίζουν συνειδήσεις, να κρύβουν τα προβλήματα και να επιβάλλουν την κυριαρχία τους;

Αυτό είναι ίσως το κυριότερο ερώτημα. Χωρίς εύκολη απάντηση. Κυρίως γιατί δεν υπάρχει κανείς εκεί έξω για να απαντήσει. Αλλά ήλθε η ώρα να θέσουμε και πολλά ακόμη ερωτήματα. Ρητορικά είναι κι αυτά, δεν περιμένουν απάντηση. Αποσκοπούν στον προβληματισμό, στην αλλαγή στάσης των νέων κυρίως ανθρώπων απέναντι σ’ αυτό το αντιάθλημα, το ποδόσφαιρο με τη μορφή που έχει σήμερα με τις επαγγελματικές ομάδες, τους παράγοντες, το τζόγο, το φανατισμό, τη βία, τη χειραγώγηση και στρέβλωση της σκέψης και των συναισθημάτων.

Για πόσο ακόμη;

Θυμηθείτε το διάλογο που παρέθεσα στην αρχή. Πόσες ακόμη φορές θ’ ακούσουμε από γνωστούς ή αγνώστους, συγγενείς και φίλους, πολύ συχνά και από μαθητές μας διαλόγους σαν τον παραπάνω; Όπου εκτός από το ποδόσφαιρο, δεν υπάρχουν άλλα θέματα συζήτησης, δεν υπάρχουν κοινωνικά ζητήματα, προβλήματα, δεν υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία, κοινωνική επαφή, δεν απασχολούν τα νέα για την οικογένεια, τους φίλους, την υγεία, τη δουλειά. Προέχει όλων η «συζήτηση» για τη μπάλα. Τίποτε άλλο.

Για πόσο λοιπόν ακόμη θα συνεχίζεται παγκοσμίως αυτή η κυριαρχία του αντιαθλήματος ποδοσφαίρου σε ψυχές, συνειδήσεις, ζωές; Για πόσο ακόμη θα διαλύει οικογένειες και θα υποτιμάει κοινωνικές σχέσεις;

Για πόσο ακόμη το ποδόσφαιρο θα κυριεύει το μυαλό των ανθρώπων και θα τους διαστρέφει από την υγιή, φυσιολογική διαδικασία σκέψης; Για πόσο ακόμη ο απόλυτος παραλογισμός θα οδηγεί στη θεοποίηση της μπάλας και των ομάδων και μέχρι και …«ύμνοι» θα τους αφιερώνονται;

Και ακόμη χειρότερα, για πόσο ακόμη θα βλέπουμε να ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ δεκάδες άνθρωποι στα γήπεδα, να βρίσκουν φρικτό θάνατο ποδοπατημένοι από ορδές αγρίων που επελαύνουν σα να πηγαίνουν σε αληθινό πόλεμο;

Για πόσο ακόμη θα αντικρίζουμε τα πρωτοσέλιδα των ποδοσφαιρικών (δήθεν αθλητικών) εφημερίδων με τους γελοίους πηχυαίους τίτλους «Ήρωες, Κάφροι, Θρύλος …» και άλλες ανοησίες; Για πόσο ακόμη θα κακοποιείται η γλώσσα μας με «ποδοσφαιρικούς διαλόγους»; 30-40 λέξεις, οι μισές βρισιές είναι όλο κι όλο το λεξιλόγιο ενός φανατικού ποδοσφαιρόφιλου.

Για πόσο ακόμη θα συντηρούνται τα φυλετικά στερεότυπα του άντρα να βλέπει μπάλα και της γυναίκας να σερβίρει μπίρες και καφέδες ενώ οι συζητήσεις στις παρέες γρήγορα διαχωρίζονται σε «αντρικές» για τη μπάλα και «γυναικείες» για ρούχα και παπούτσια; Για πόσο οι «αντρικές» συζητήσεις θα μονοπωλούνται από το ποδόσφαιρο και δεν θα έχουν καμιά ποικιλία, ευγένεια, αισθητική, νόημα;

Για πόσο ακόμη μέσα από ένα παγκόσμιο κύκλωμα τζόγου παράνομου και νόμιμου κρατικού με τα «προπό» και «πάμε στοίχημα» θα συνεχίζεται η κερδοσκοπία σε βάρος φτωχών ανθρώπων που επιβαρύνουν τον οικογενειακό προϋπολογισμό ευελπιστώντας να ξεφύγουν από τη δίνη της οικονομικής κρίσης;
Για πόσο ακόμη θα υπηρετεί το ποδόσφαιρο το φαύλο καταναλωτισμό με τα συνδρομητικά κανάλια και με τα πανάκριβα δάνεια για τηλεοράσεις plasma 50’’ για να φέρουμε τα γήπεδα μέσα στα σπίτια μας; Και για πόσο ακόμη θα μας υποτιμούν ως τηλεθεατές με τις γελοίες διαφημίσεις τους με ανθρώπους να χοροπηδάνε και να φωνάζουν για το ποδόσφαιρο, για να μας πουλήσουν κινητά, αυτοκίνητα, μπίρες και βέβαια να μας εθίσουν στα διάφορα παιχνίδια κρατικού τζόγου;

Για πόσο ακόμη θα καλλιεργούνται όνειρα και φρούδες ελπίδες σε νέα παιδιά που θα θυσιάζουν τη μόρφωσή τους στο βωμό του ποδοσφαίρου; Μαθητές μου παίζουν σε ποδοσφαιρικούς συλλόγους και αδιαφορούν παντελώς για τα μαθήματά τους και κάποιοι εγκαταλείπουν το σχολείο για να παίξουν επαγγελματικά. Θυμάμαι ένα μαθητή μου πριν λίγα χρόνια που εγκατέλειψε στη Β’ Λυκείου για να πάει να παίξει στην Ξάνθη με τη σύμφωνη γνώμη των γονιών του.

Για πόσο ακόμη οι μαθητές μας θα αποστηθίζουν πλήρεις συνθέσεις ομάδων και εκατοντάδες ονόματα ποδοσφαιριστών με τα πλήρη …βιογραφικά τους ενώ θα αγνοούν το Σοφοκλή, το Μυριβήλη, τον Ελύτη και οι εκθέσεις τους θα θυμίζουν τα γραφτά των παιδιών του Δημοτικού;

Για πόσο ακόμη θα γινόμαστε αντί για φίλαθλοι οπαδοί ισχυρών οικονομικών τραστ που φτιάχνουν πλούσιες και «μεγάλες» ομάδες σχεδόν αμιγώς με ξένους παίκτες που παίζουν για τα λεφτά, χωρίς τα αγνά κίνητρα των παλαιών ερασιτεχνών ποδοσφαιριστών που αγαπούσαν την ομάδα τους και έμεναν όλη τους τη ζωή στην ίδια ως παίχτες και αργότερα ως προπονητές, παράγοντες και απλοί φίλαθλοι; Όταν υπηρετούσα στην Καρδίτσα, όλοι οι μαθητές μου υποστήριζαν τον Ολυμπιακό ή τον Παναθηναϊκό και την ΑΕΚ αντί να καρδιοχτυπούν για τη δική τους ομάδα, τον Α.Ο. Καρδίτσας, που θα έπρεπε να είναι το σύμβολο της τοπικής ανάπτυξης του αθλητισμού με την κατεξοχήν υποστήριξή τους.

Για πόσο ακόμη οι παίκτες θα κοροϊδεύουν τον κόσμο στις συνεντεύξεις τους ότι δήθεν παίζουν για την ομάδα και για τους φιλάθλους ενώ τρέχουν λεφτά από τα μπατζάκια τους με τα δώρα και τα … πριμ παραγωγικότητας; Βέβαια μετά την πρώτη ακριβή μεταγραφή θα αλλάξουν και ξανά θα κοροϊδεύουν ότι παίζουν τότε για την άλλη ομάδα, τους άλλους φιλάθλους….

Μεταγραφές ποδοσφαιριστών. Πωλείται. Ενοικιάζεται για διετία ή τριετία. Πόσο ακόμη θα ξευτελίζεται η ανθρώπινη υπόσταση όταν γίνονται αγοραπωλησίες ανθρώπων μεταξύ ομάδων σαν να ήταν αντικείμενα με λίγα χρήματα (όσα και να ’ναι, θα ’ναι πάντα λίγα για το τίμημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας). Γιατί δεν συμβαίνει αυτό και δεν επιτρέπεται σε άλλα αθλήματα; Να αγοράσουμε και αθλητές στίβου γίνεται; Όχι βέβαια. Βέβαια έχουμε άλλα προβλήματα εκεί, τον φαύλο πρωταθλητισμό, το έχω αναλύσει αυτό το φαινόμενο, ας μην επανέλθω. Δείτε το σχετικό άρθρο «Κότινος ή χρυσάφι» αν θέλετε. Στο ποδόσφαιρο όμως έχουμε στρεβλή επίδραση στην ανθρώπινη συμπεριφορά σε εκατομμύρια ανθρώπους και αυτό ξεπερνάει κάθε όριο.

Για πόσο επίσης ακόμη στο βωμό της στρογγυλής Θεάς θα εξαργυρώνονται φτηνά οι συνειδήσεις, παικτών, ομάδων και διαιτητών, για να προσφέρουν το αποτέλεσμα που χρειάζεται για να αυξηθούν τα κέρδη των εκμεταλλευτών κερδοσκόπων σε βάρος των φιλάθλων που αγωνιούν για τη νίκη της ομάδας τους;

Για πόσο ακόμα θα έρχονται στην επιφάνεια άγρια ένστικτα, που με κόπο σε χιλιετίες ο πολιτισμός απώθησε στο πιο βαθύ ασυνείδητο, και θα αλλοιώνουν την προσωπικότητα και το χαρακτήρα των οπαδών της μπάλας;

Για πόσο θα αλωνίζουν ανενόχλητοι οι χούλιγκανς των γηπέδων, θα εμποδίζουν τους αληθινούς φιλάθλους να δουν τα παιχνίδια και συχνά θα εμποδίζουν ακόμη και τους αγώνες να γίνονται και θα επιβάλλουν τη βία στα γήπεδα και έξω απ’ αυτά σαν απαραίτητο συμπλήρωμα του «θεάματος» και θα φτιάχνουν συμμορίες ανηλίκων όπου η βία θα αποτελεί ιδεολογία και τρόπο ζωής. Τα πούλμαν των οπαδών που ακολουθούν τις ομάδες είναι γεμάτα από οπαδούς που δεν κυνηγάνε το θέαμα αλλά τη βαρβαρότητα, τη «δράση», τη βία, την «εκτόνωση».

Για πόσο ακόμη συμπεριφορές οπαδών και παικτών θα προκαλούν την αισθητική, την ευγένεια, τον πολιτισμό (είδαμε προχτές ένα παίχτη να φτύνει ένα αντίπαλό του, οι ιαχές, βρισιές και βλασφημίες είναι ο κανόνας, άλλοτε κάποιοι χτυπιούνται σαν να είναι σε ρινγκ για ένα φάουλ). Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου δεν ήταν φίλαθλος, δεν αγαπούσε ευτυχώς το ποδόσφαιρο γιατί υπέφερε ως εισπράκτορας λεωφορείου όταν είχε αγώνα στο Καραϊσκάκη και έμπαιναν οι βάνδαλοι σε ορδές και διέλυαν τα λεωφορεία, έσπαγαν τα καθίσματα, έγραφαν συνθήματα, έβριζαν, πρόσβαλαν …

Για πόσο ακόμη;
Ό σ ο ε μ ε ί ς θ α τ ο ε π ι τ ρ έ ψ ο υ μ ε.

Ειδικά εμείς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να παίξουμε ένα σημαντικό ρόλο. Ας προκαλέσουμε στις τάξεις συζητήσεις, από το Δημοτικό ακόμη. Ας βοηθήσουμε τα παιδιά μας να καταλάβουν ότι προέχει η μόρφωσή τους, η ζωή τους, ο υγιής αθλητισμός, ο πολιτισμός. Να καταφέρουν οι μαθητές μας να βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν ένα μέσο ευχαρίστησης και άθλησης όταν οι ίδιοι παίζουν και μόνο τότε. Όπως δηλαδή πρέπει να βλέπουν και κάθε άθλημα.

Ας τους το δείξουμε όμως και εμείς, με τη στάση μας. Ας πάψουμε να είμαστε οπαδοί και ας παραμείνουμε φίλαθλοι.

Ας γυρίσουμε την πλάτη μας στο σάπιο παγκόσμιο οικοδόμημα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Δεν το χρειαζόμαστε.

Μας υποτιμά βαθιά ως ανθρώπους και βλάπτει σοβαρό τον αθλητισμό και τον πολιτισμό.
_

Η ντροπή της σύγχρονης κοινωνίας. Έκθεση ανήλικων μαθητριών σε κίνδυνο και προσβολή της προσωπικότητας και της αξιοπρέπειάς τους.

ΕΠΕΙΓΟΝ. Να αποσυρθεί ΑΜΕΣΑ η συμμετοχή από τα «καλλιστεία» όλων των ανήλικων μαθητριών πριν από τις 16 Ιουνίου 2010.

Έτυχε να ακούσω στο λεωφορείο σήμερα το πρωί από μια παρέα για το «γεγονός της χρονιάς». Τα «καλλιστεία». Ένας πολύ παλιός «θεσμός» που έχει αναλυθεί και κατακριθεί αρκετά στο παρελθόν αλλά τελικά επιβίωσε και διεξάγεται κανονικά κάθε χρόνο στις περισσότερες χώρες του κόσμου χωρίς πια να δέχεται κριτικές και πυρά, χωρίς να προβληματίζει και να εγείρει αντιδράσεις. Έχει δηλαδή γίνει πλήρως αποδεκτός από τη σύγχρονη κοινωνία σαν ένα κοσμικό γεγονός με τεράστια προβολή από τα Μ.Μ.Ε. που εξυπηρετεί τους σκοπούς της βιομηχανίας της διαφήμισης και του θεάματος (show business).

Προσοχή όμως. Όπως άκουσα στη συζήτηση και επιβεβαίωσα αργότερα στο διαδίκτυο, στα φετινά «καλλιστεία» στις 16 Ιουνίου για μις Ελλάς συμμετέχουν 24 διαγωνιζόμενες από τις οποίες ένα μεγάλο ποσοστό, οι έξι, το 25% είναι ανήλικες μαθήτριες Λυκείου !!. Που αυτές τις μέρες συμμετέχουν (ελπίζω) στις προαγωγικές και απολυτήριες εξετάσεις στο σχολείο τους. Ίσως έδωσαν κάποιες και πανελλαδικές. Θα κατάφεραν να διαβάσουν, να προετοιμασθούν; Θα το επεδίωξαν τουλάχιστον; Αμφιβάλλω.

Ένας φίλος που το συζήτησα μου είπε ότι αυτό γίνεται επί χρόνια στα «καλλιστεία», αλλά εγώ που δεν τα είχα ποτέ παρακολουθήσει, νόμιζα ότι αφορούσαν ενήλικες γυναίκες που είχαν τουλάχιστον ολοκληρώσει το σχολείο και που είχαν επίγνωση της διαδικασίας και των κινδύνων που αυτή συνεπάγεται και εθελοντικά και συνειδητά συμμετείχαν.
Τώρα λοιπόν που το έμαθα, έστω και με τόση καθυστέρηση και επειδή τα «καλλιστεία» γίνονται στις 16 Ιουνίου, μεθαύριο, γράφω κατεπειγόντως αυτή την επιστολή.

Υπάρχει χρόνος, σχεδόν δυο ολόκληρες μέρες. ΝΑ ΕΠΕΜΒΕΙ Η ΗΓΕΣΙΑ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ και να φροντίσει να αποσυρθεί η συμμετοχή από τα «καλλιστεία» όλων των ανήλικων μαθητριών άμεσα, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ασχέτως αν υπάρχει η συγκατάθεση των γονέων τους, ασχέτως αν οι ίδιες το επιθυμούν και ασχέτως αν διαβεβαιώνουν οι εταιρείες που διοργανώνουν τα «καλλιστεία» ότι δεν εμποδίζουν τις μαθήτριες από τη φοίτηση στο σχολείο τους.

Αναφέρω τα θέματα που κατά τη γνώμη μου συνιστούν σοβαρά αδικήματα και θα τα τεκμηριώσω παρακάτω: Έκθεση ανηλίκων μαθητριών σε κίνδυνο, προσβολή της αξιοπρέπειας και της προσωπικότητάς τους και εκμετάλλευσή τους με δημόσια έκθεσή τους με στόχο τον πλουτισμό από Μ.Μ.Ε., εταιρείες διαφημίσεων και μόδας, managers, κ.λπ. προς τους οποίους πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες.

Είναι προφανής η αντίθεσή μου περί δημιουργίας shows όπως τα «καλλιστεία», τα Next Top Model”, τα κάθε είδους reality shows κ.α. που έχουν κατακλύσει τα Μ.Μ.Ε., την τηλεόραση, τα περιοδικά κ.λπ. προβάλλοντας έμμεσα και άμεσα μερικές φορές στα νέα παιδιά πρότυπα που σε μια υγιή κοινωνία θα έπρεπε να είναι παραδείγματα προς αποφυγήν, πρότυπα που έμμεσα προάγουν αντικοινωνικές και βλαπτικές για την υγεία συμπεριφορές (χρήση ουσιών, κάπνισμα, έκλυτη ζωή, κατάχρηση αλκοολούχων ποτών, κακή διατροφή και εξαντλητικές δίαιτες κ.ά.). Τα shows αυτά προάγουν και εθίζουν σε συμπεριφορές επιδίωξης εύκολου και ύποπτου πλουτισμού, εκμετάλλευσης των νέων γυναικών και χρησιμοποίησής τους σαν εμπόρευμα στο βωμό του θεάματος και της βιομηχανίας της μόδας και εξυπηρετούν απόλυτα τους νόμους της κοινωνίας της αγοράς.

Όμως εδώ πρόκειται, όχι απλώς περί μιας συμμετοχής σε ένα show, αλλά περί ενός καταφανούς και μη ομολογουμένου ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ κατά της ψυχής των μικρών αυτών παιδιών, των ανήλικων μαθητριών που βρίσκονται στην εφηβεία, στη δυσκολότερη φάση της ζωής τους, στην περίοδο που πλάθεται ακόμη η προσωπικότητά τους και διαμορφώνεται η πνευματική και ηθική τους υπόσταση, που το σώμα και το πνεύμα τους ακόμη αναπτύσσονται, που αγωνίζονται για να κατακτήσουν στέρεα εφόδια για τη ζωή τους, να αποκτήσουν αρχές και ιδανικά, να δομήσουν τον ιδανικό εαυτό τους. Στην περίοδο αυτή της ζωής τους, το σχολείο με την παρεχόμενη Παιδεία προσπαθεί να τα βοηθήσει να αποκτήσουν δεξιότητες λόγου, επικοινωνίας, να αποκτήσουν κοινωνικές σχέσεις με τους συνομηλίκους τους, να ολοκληρωθούν σαν προσωπικότητες για να μπορούν να σταθούν αργότερα στην κοινωνία και να γίνουν επιτυχημένοι και ευτυχισμένοι άνθρωποι.

Στα παιδιά αυτά παρεμβαίνουν βιαίως εξ απαλών ονύχων τα Μ.Μ.Ε. με την καλλιέργεια ψευδαισθήσεων και επίπλαστων ιδεών που επικρατούν μεταξύ των «επιτυχημένων» super models, των κυνηγών «ταλέντων» και άλλων παραγόντων της βιομηχανίας του θεάματος. Και δεν είναι παράξενο που μέσα στη διαχρονική οικονομική κρίση και εργασιακή ανασφάλεια των νέων ανθρώπων πολλές φορές οι ίδιοι οι γονείς των παιδιών αυτών γίνονται οι “managers” των παιδιών τους που τα προωθούν στη show biz και από μικρά τα βάζουν να παίζουν σε διαφημίσεις και κενές περιεχομένου τηλεοπτικές σειρές (αλήθεια, ελέγχει κανείς τα κείμενα που εκφωνούν τα μικρά παιδάκια με συχνά ερωτικά υπονοούμενα απαράδεκτα για την ηλικία τους και που δεν καταλαβαίνουν ίσως ακόμη; δε νομίζω) και αργότερα συνηγορούν να συμμετέχουν σε απαράδεκτους θεσμούς όπως τα «καλλιστεία».
Τα παιδιά μας λοιπόν αυτά εξαπατούνται ποικιλοτρόπως και πρόωρα εγκαταλείπουν την προσπάθεια για την πνευματική τους ανάπτυξη για να κυνηγήσουν το «όνειρό τους» και ασχολούνται μόνο με την εμφάνισή τους. Η φυσιολογική και υγιής ονειροπόληση των εφήβων μεταλλάσσεται σε παραλήρημα μεγαλείου για την ανάδειξή τους σε νικήτριες διαγωνισμών ομορφιάς και talent shows, τα σύγχρονα σκλαβοπάζαρα που γίνονται με την ανοχή της κοινωνίας μας και που τους επιτρέπει μέσω του ισχυρότερου μέσου, της τηλεόρασης, να μπαίνουν σε κάθε σπίτι σε ώρες υψηλής παιδικής και εφηβικής τηλεθέασης.

Και η ντροπιαστική παρέλαση των ανήλικων κοριτσιών στις οθόνες της τηλεόρασης προφανώς θα περιλαμβάνει ημίγυμνες εμφανίσεις τους και θα προϊδεάζει για τη συνέχεια. Οι διοργανωτές, οι χορηγοί και οι κριτές θα κοιτάνε, θα μετράνε με μεζούρες και θα ζυγίζουν το …εμπόρευμα, θα φωτογραφίζουν, θα δημοσιεύουν στο διαδίκτυο σε χιλιάδες sites φωτογραφίες και video των μικρών ανήλικων μαθητριών με τους κινδύνους που αυτή η υπερέκθεση συνεπάγεται και οι εταιρείες θα τάζουν αυτοκίνητα, κοσμήματα και συμβόλαια που ακόμη παραπέρα και με σιγουριά θα προωθήσουν τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας. Τα παιδιά αυτά προορίζονται στην καλύτερη περίπτωση να χρησιμεύσουν στη διαφήμιση των ρούχων, των αρωμάτων και αυτοκινήτων υπηρετώντας τον άκρατο καταναλωτισμό της σύγχρονης κοινωνίας των οικονομικών αξιών.

Πίσω βέβαια από την καλλιέργεια της φαύλης αναζήτησης του τέλειου σώματος και προσώπου, έστω και σοβατισμένων και κατεστραμμένων από τις χημικές ουσίες και τεχνηέντως προβεβλημένων από τις γωνίες λήψης που κρύβουν τις ατέλειες, βρίσκεται πρόδηλος ο ρατσισμός της κοινωνίας που προωθεί για τη γυναίκα – υποτιμώντας την βαθιά - το στερεότυπο της στείρας προβεβλημένης ψεύτικης και εφήμερης ομορφιάς που δεν εξασφαλίζει φυσικά την προσωπική ευτυχία. Οι γυναίκες - μοντέλα, και στο άμεσο μέλλον τα ανήλικα θύματα που θαμπώνονται από τα φώτα της δημοσιότητας από τα μαθητικά τους χρόνια, αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα για πώληση και αγορά στη χρυσή βιομηχανία του πλούτου και του θεάματος. Δυστυχώς έχουν χαμηλή ζήτηση και φθηνή τιμή στην κοινωνία της πραγματικής ευημερίας, του πολιτισμού και του πνεύματος και με οδυνηρό τρόπο οι περισσότερες το ανακαλύπτουν όταν τις απορρίπτουν προς αντικατάσταση λίγα μόλις χρόνια αργότερα, όταν είναι πια αργά.

Συμπερασματικά οι ανήλικες μαθήτριες υφίστανται δυσμενείς επιπτώσεις στη μόρφωσή τους και στην πνευματική και ψυχική ανάπτυξη και προσωπική ολοκλήρωσή τους και στροβιλίζονται εξαπατημένες στη δίνη του ψέματος και της απάτης, εκτίθενται σε σοβαρούς κινδύνους και προσβάλλεται βάναυσα η προσωπικότητα και η αξιοπρέπειά τους δημόσια και σε παγκόσμια εμβέλεια στην τηλεόραση και στο διαδίκτυο.

Πρέπει λοιπόν όπως ανέφερα στην εισαγωγή ΑΜΕΣΑ, ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΙΣ 16 ΙΟΥΝΙΟΥ (μεθαύριο) να αποσυρθεί με ενέργειες της Πολιτείας η συμμετοχή από τα «καλλιστεία» όλων των ανήλικων μαθητριών, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, ασχέτως αν υπάρχει η συγκατάθεση των γονέων τους, ασχέτως αν οι ίδιες το επιθυμούν και ασχέτως αν διαβεβαιώνουν οι εταιρείες που διοργανώνουν τα «καλλιστεία» ότι δεν εμποδίζουν τις μαθήτριες από τη φοίτηση στο σχολείο τους.

Ίσως κάποιοι να αντιτάξουν επιχειρήματα όπως: Αφού το φαινόμενο συμμετοχής ανήλικων κοριτσιών στα «καλλιστεία» και άλλα shows αναζήτησης «ταλέντων» υπάρχει σε όλες σχεδόν τις χώρες του κόσμου, ποιοι είμαστε εμείς λοιπόν στη μικρή Ελλάδα που θα ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΟΥΜΕ στα ανήλικα παιδιά μας να παίρνουν μέρος;

Θα σας πω. Εδώ στην Ελλάδα είμαστε αυτοί:

- που σεβόμαστε το δικαίωμα των παιδιών και εφήβων μας να πετυχαίνουν την πλήρη απρόσκοπτη πνευματική, ψυχική και σωματική τους ολοκλήρωση
- που σεβόμαστε τη γυναίκα ως ισότιμο με τον άνδρα σεβαστό μέλος της κοινωνίας μας
- που δεν ανεχόμαστε την εμπορευματοποίηση της γυναίκας μέσα από οργανωμένα σχέδια κυκλωμάτων όπως η βιομηχανία της διαφήμισης και του θεάματος
- που δεν επιτρέπουμε την εκδήλωση φαινομένων κοινωνικού ρατσισμού σε καμία έκφανσή του
- που έχουμε οδηγό μας τον πολιτισμό χιλιετιών

Η επιστολή αυτή δημοσιεύεται στο ιστολόγιό μου και εστάλη ταυτόχρονα στους κ.κ. Υπουργό και Υφυπουργούς Παιδείας με e-mail και στο Βήμα του Πολίτη (http://ypepth.opengov.gr/panaretos/?cat=27 ) με την ένδειξη ΕΠΕΙΓΟΝ. Δευτέρα, 14 Ιουνίου 2010, 11:00 μ.μ.

Ευχαριστώ πολύ για την προσοχή σας.
_

OI ΕΓΓΡΑΦΕΣ ΣΤΟ 1ο ΕΠΑ.Λ. ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ - Μονόπρακτο 3
Είναι κάθε ομοιότητα με υπαρκτά πρόσωπα και πράγματα …τυχαία; Δε νομίζω!!

Οι εγγραφές στα σχολεία άρχισαν !!!
Μετά την απρόσμενη «επιτυχία» του Κολλητηριού στο … Πανεπιστήμιο, ο Καραγκιόζης κορδωμένος και χαρούμενος, κινάει μαζί με την Αγλαΐα, τον Κοπρίτη και τον Μιρικόκο για να τους γράψει στο Λύκειο. Ποιο Λύκειο νομίζετε; Μα φυσικά, στο 1ο ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων !!!

Καραγκιόζης: Ακούστε ρε χαμένα, εκεί που θα πάμε να είστε σοβαροί και μετρημένοι. Να μιλάτε μόνο αν σας ρωτάνε και με το σεις και με το σας, θα γνωρίσετε τους καινούργιους δασκάλους σας, μη γίνουμε ρεζίλι ακόμη δε γραφτήκαμε…
Κοπρίτης: Τι λες πατέρα, γιατί να γίνουμε ρεζίλι;
Καραγκιόζης: Σκάσε ρε που κάνεις και ερωτήσεις, δυο χρόνια στην Α’ Λυκείου τεμπελχανά και πάλι έμεινες. Σ’ έφτασε ρε ο Μιρικόκος, δε ντρέπεσαι ρε, σου ’βαλε τα γυαλιά ο μικρός.
Μιρικόκος: Πες του τα πατέρα, πες του τα που όλο με βαράει επειδή δεν έχει τι να κάνει ο μαντράχαλος.
Κοπρίτης: Δεν έμενα πατέρα, μ’ αφήνανε οι δασκάλοι.
Καραγκιόζης: Γιατί ρε σ’ αφήνανε εσένα και τους περνάγανε όλους τους άλλους; Μπας και σ’ είχανε όρεξη να βλέπουν τη φάτσα σου που είναι και κακομούτσουνη (.. δακρύζει) αχ, μου ’μοιασες γιε μου, μου ’μοιασες.
Κοπρίτης: Πατέρα να τους το κρύψεις, μην τους πεις ότι έμεινα, θα με κοροϊδεύουνε και θα με ξαναφήσουνε.
Αγλαΐα: Δε γίνεται, το λένε τα χαρτιά και φαίνεσαι και μεγαλύτερος.
Καραγκιόζης: Πάμε τώρα, μη χασομεράμε, ισιώστε ρε, και να μιλάτε ωραία.
Μπαίνουν στην αυλόπορτα του ΕΠΑ.Λ., λίγα παιδιά με τους γονείς τους περιμένουν να γραφτούν, μια παρέα καθηγητών παραπέρα μιλάνε, δυο τρία παιδιά κάθονται σ’ ένα παγκάκι, μερικές πόρτες είναι ανοιχτές….
Ο Μιρικόκος κοιτάει γύρω του.
Μιρικόκος: Ρε πατέρα …
Καραγκιόζης: Τι θες ρε;
Μιρικόκος: Ρε πατέρα, τι ’ν’ αυτό ρε πατέρα; Π α λ ά τ ι !!!
Καραγκιόζης: Ποιο είναι το παλάτι, ρε δε σου ’πα να μη μιλάς ρε, όλο βλακείες λες
Μιρικόκος: Το σχολείο ρε πατέρα.
Αγλαΐα: Σκάσε Μιρικόκο, ρε δε σου ’πα να μη συγκρίνεις τα πάντα με την καλύβα μας ρε;
Μιρικόκος: Εμένα μ’ αρέσει.
Κοπρίτης: Κι εμένα. Πατέρα κοίτα, όλες οι τάξεις έχουνε ταβάνι και κεραμίδια
Καραγκιόζης: Ρε μην κοροϊδεύεις, ξέχασες ρε το άλλο Λύκειο που ήτανε κανονικό χτίριο ρε, αυτό δε σ’ άρεσε γι’ αυτό έμεινες δυο χρόνια στην ίδια τάξη; Ντρέπομαι ρε να περάσω κι απ’ έξω…
Κοπρίτης: Χάλια ήτανε, όλο σκάλες και κουτρουβαλιαζόμουνα συνέχεια.
Καραγκιόζης: Εδώ δεν έχει σκάλες, σκάστε τώρα, μην πείτε άλλες βλακείες.
Αγλαΐα (στους καθηγητές): Καλημέρα σας.
Καθηγήτρια κα Κ.: Καλημέρα.
Αγλαΐα: Από δω ο άντρας μου ο Καραγκιόζης.Εγώ είμαι η Αγλαΐα. Ήρθαμε να γράψουμε τα παιδιά στο σχολείο.
Καθηγητής κ. Σ.: Ναι, καλημέρα, καλώς ήλθατε, καλή χρονιά. Από δω η κα Κ., Φιλόλογος και ο κ. Ι., Φυσικός Ηλεκτρονικός.
Καθηγητής κ. Ι.: Και ο κ. Σ., γιατρός…
Κοπρίτης: Ωχ, τι γιατρός πατέρα, σε νοσοκομείο ήλθαμε; Ρε θα μας κάνουν ενέσεις, πάμε να φύγουμε.
Καθηγήτρια κα Κ.: Ελάτε, ελάτε, μη φοβάστε, μάθημα κάνει στα παιδιά που πάνε για Νοσηλευτές και Βοηθοί Μικροβιολόγου.
Μιρικόκος, Κοπρίτης (μαζί): Σίγουρα;
Καθηγητής κ. Ι.: Σίγουρα.
Καθηγητής κ. Σ.: Σε ποια τάξη θα πάνε τα παιδιά;
Καραγκιόζης: Στην πρώτη…
Καθηγητής κ. Ι.: Και οι δύο;
Καραγκιόζης: Εεεε, ναι, ο Μιρικόκος κανονικά, ο Κοπρίτης έμει…
Καθηγήτρια κα Κ.: Μην το λέτε έτσι το παιδί, ντροπή.
Κοπρίτης: Κοπρίτη με λένε, τ’ όνομά μου, δε σας αρέσει;
Καθηγήτρια κα Κ.: Εεεε, πολύ ωραίο, δε δεν το ‘χα ξανακούσει, συγγνώμη
Αγλαΐα: Ο Κοπρίτης έμεινε δυο φορές στην Α’ Λυκείου, δεν του άρεσε, εδώ θα μάθει μια τέχνη, θα τα καταφέρει, θα δείτε.
Καθηγητές (όλοι): Βεβαίως, βεβαίως…
Καθηγητής κ. Σ. (στον Κοπρίτη): Εσύ παιδί μου, τι λες, είσαι αποφασισμένος εφέτος να συνεχίσεις σοβαρά το σχολείο; Θα σε βοηθήσουμε όλοι οι καθηγητές σου.
Κοπρίτης: Ναι, ναι κύριε. Δεν έφταιγα που έμεινα … Διάβαζα … Να την πρώτη χρονιά έκανα κάτι απουσίες και μ’ αφήσανε οι δασκάλοι.
Καθηγήτρια κα Κ.: Είχες υπερβεί το επιτρεπόμενο όριο…
Κοπρίτης: Όχι, όχι κυρία, είχα λίγες απουσίες, άδικα μ’ αφήσανε.
Καραγκιόζης: Ρε πες τα σωστά στην κυρία, δασκάλα σου θα είναι. Μην τον ακούτε, είχε μείνει από τον Οχτώβρη.
Κοπρίτης: Μα πήγαινα και..
Καραγκιόζης: Ναι σε γιορτές κι εκδρομές.
Κοπρίτης: Είναι εκπαιδευτικές εκδρομές πατέρα.
Όλοι γελάνε…
Ο Κοπρίτης τρώει την καρπαζιά του και βαράει το μικρό.
Μιρικόκος: Τι βαράς ρε;
Κοπρίτης: Εμένα γιατί με βαράνε;
Μιρικόκος: Είσαι τεμπέλης γι’ αυτό, εγώ πέρασα.
Αγλαΐα: Πέρσι έμεινε στα μαθήματα ...
Μιρικόκος: Σε πόσα μαθήματα έμεινες, για πες τους αν τολμάς (σιγά) … να μάθεις να βαράς.
Κοπρίτης: Δε θυμάμαι.
Καραγκιόζης: Πόσα μαθήματα κάνατε ρε;
Κοπρίτης: 16.
Καραγκιόζης: Σε 16 έμεινε.
Κοπρίτης: Όχι πατέρα, στη Γυμναστική πέρασα.
Καραγκιόζης: … Σε όλα μηδενικά έπαιρνε.
Μιρικόκος: Ναι πιο πολλά κουλούρια έτρωγε στο σχολείο κι από το φούρνο.
Τον βαράει ο Κοπρίτης.
Καθηγήτρια κα Κ.: Εντάξει, εντάξει, δεν πειράζει, τώρα θα διαβάζει, θα τον βοηθήσουμε, θα μορφωθεί.
Καραγκιόζης: Όχι να μορφωθεί, να μάθει γράμματα θέλουμε.
Κοπρίτης: Γι’ αυτό έμεινα, να τα μάθω καλύτερα!!! Θα βοηθάω και το μικρό…
Μιρικόκος: Ναι θα τρώμε μαζί τα κουλούρια. Θα χορτάσουμε καλά. Τον βαράει.
Μιρικόκος: Τι βαράς ρε;
Καθηγήτρια κα Κ.: Α όχι βία παρακαλώ, εδώ δεν επιτρέπονται αυτά, να σέβεστε ο ένας τον άλλον.
Καραγκιόζης: Δεν πειράζει, να τους βαράτε ελεύθερα μπας και γίνουν άνθρωποι
Καθηγητής κ. Ι.: Μα τι λέτε, η βία απαγορεύεται στο σχολείο.
Αγλαΐα: Είδατε ρε τι τυχεροί είσαστε; Τι καλοί άνθρωποι !!
Καραγκιόζης: Καλά θα τον βαράω στο σπίτι άμα κάνει απουσίες, να μου το λέτε.
Μιρικόκος: Και άμα παίρνει κουλούρια , χα χα.
Καθηγητής κ. Ι.: Δε βάζουμε κουλούρια εδώ, από το ΕΝΑ ξεκινάνε οι βαθμοί.
Κοπρίτης: Ααα, ησύχασα τώρα, και θα με περάσετε εε;
Καθηγητής κ. Σ.: Παιδί μου ακόμη δε γράφτηκες, να διαβάζεις και θα περάσεις είμαι σίγουρος, και ο αδελφός σου επίσης.
Κοπρίτης: Τώωρα προκόψαμε.
Μιρικόκος: Τι λες ρε παλιοτεμπελχανά;
Κοπρίτης: Εσύ είσαι χειρότερος ρε, δεν ξέρεις που σου παν’ τα τέσσερα.
Μιρικόκος: (κορδωμένος) Εγώ έβγαλα 9,5 !!! Ολόκληρο !!! Έριξα διάβασμαααα…
Τρώει καρπαζιά.
Κοπρίτης: Χαμένε με το 20 μετράνε, παραλίγο να μείνεις παλιοψεύτη.
Μιρικόκος: Ααα, δεν το ’χα καταλάβει, νόμιζα ότι το 10 είναι το άριστα.
Καραγκιόζης: Δάσκαλε, να τους βάλεις σε διαφορετικές τάξεις, να μη μαλώνουνε στο μάθημα και σε ζαλίζουνε.
Καθηγητής κ. Σ.: Μην ανησυχείτε, θα δούμε, ανάλογα τι θέλουν να σπουδάσουν, θα συζητήσουμε με τα παιδιά και θα δούμε.
Αγλαΐα: Ναι, ναι, ελπίζω να περάσουνε κι αυτοί στο Πανεπιστήμιο …
Καθηγητής κ. Ι.: Γιατί, ποιος άλλος πέρασε;
Κορδώνονται ο Καραγκιόζης και η Αγλαΐα: Το Κολλητήρι, το καμάρι μας, πέρασε φέτος στο … Πανεπιστήμιο
Καθηγητής κ. Σ.: Μπράβο!! Που πέρασε;
Καραγκιόζης: Λέγε ρε χαμένε, που πέρασε ο αδελφός σου.
Μιρικόκος: Χα χα χα…
Καραγκιόζης: Τι γελάς ρε, πέρασε Ανθρακο… που το ’χω το χαρτί, να το.
«Α Ν Θ Ο Κ Ρ Α Μ Β Ο Κ Α Λ Λ Ι Ε Ρ Γ Η Τ Η Σ»
Κάγκελο οι καθηγητές…
Καθηγήτρια κα Κ.: Α, υπάρχει και τέτοια σχολή, δεν το ‘ξερα.
Του Καραγκιόζη του μπαίνουν ψύλλοι στ’ αυτιά.
Καραγκιόζης (σιγά στον εαυτό του): Ρε μπας και με κορόιδεψε ο χαμένος;
Καραγκιόζης: Ναι στην Κεφαλλονιά, στο ΤΕΙ. Του ’δωσε συγχαρητήρια και ο Δήμαρχος, μας έστειλε και ΕΠΑΙΝΟ στο σπίτι, είναι λέει ο ΜΟΝΑΔΙΚΟΣ φοιτητής στη Σχολή. Με πήρε ο ΙΔΙΟΣ ο Δήμαρχος αυτοπροσώπως και μου είπε ΝΑ ΠΑΕΙ να γραφτεί και θα γίνει μεγάλος και τρανός!!! Μεγάλη τιμή.
Κοπρίτης: Ναι γιατί οι άλλοι που μπήκανε δεν πήγανε. Μου το ’πε ο αδελφός μου.
Καραγκιόζης: Τι να κάνουμε, πήγαμε και του νοικιάσαμε και πήραμε και ψυγείο, χρεωθήκαμε πάλι, αλλά πρέπει να βγει επιστήμονας, να του κόψω το μέλλον του;
Αγλαΐα: Σαν γεωπόνος είναι, γιατρός των φυτών …
Κοπρίτης: Γιατρός των μπιρών θα γίνει.
Καραγκιόζης: Ρε να παίρνετε παράδειγμα από τον αδελφό σας τον επιστήμονα.
Κοπρίτης: Αυτό κάνουμε πατέρα.
Μιρικόκος: Δηλαδή κοπροσκυλιάζουμε όλη μέρα, σαν κι αυτόν, χα χα.
Καραγκιόζης: Τι λέτε ρε, το παιδί διάβασε και πέρασε.
Κοπρίτης: Ναι πέρασε με 1,6. Έτσι περνάω κι εγώ από φέτος.
Καθηγητής κ. Σ. (σιγά) στους καθηγητές: Ορίστε τα χάλια μας και φωνάζανε όλοι να καταργήσουνε τη βάση του 10. Τρώνε τώρα τα λεφτά του φουκαρά που νομίζει πως έχει γιο επιστήμονα …
Καθηγήτρια κα Κ.: Το παρακάνανε, και θα φτιάξουν κι άλλες σχολές τώρα …
Καθηγητής κ. Ι.: Εγώ πιστεύω ότι θα το καταλάβει ο Καραγκιόζης και η Αγλαΐα σε κάνα χρόνο και θα τον φέρουνε πίσω να πάει να μάθει καμιά τέχνη ή στο στρατό, να μην τους κοροϊδεύουνε και χρεωθούνε κι άλλο.
Καθηγητής κ. Σ.: Δεν τους αλλάζεις μυαλό, εδώ τον καμαρώνουνε, μετά 6-7 χρόνια αν τελειώσει να δεις πως θα τους έλθει η κεραμίδα που θα ψάχνει για δουλειά και θα τον διώχνουν όλοι με τις κλωτσιές. Εκτός αν καλλιεργεί … κουνουπίδια στην ταράτσα τους να πουλάει στη Λαϊκή.
Καθηγήτρια κα Κ.: Πω πω! θα πεθάνουνε οι γονείς του από τη στεναχώρια.
Καθηγητής κ. Ι.: Ελπίζω να κάτσει κανένα χρόνο και να το καταλάβει τουλάχιστον μόνος του και να γυρίσει.
Καθηγητής κ. Σ.: Μακάρι, αλλά μάλλον θα μείνει να μάθει καλό τάβλι. Θα παίζει και με τα παιδιά του Δήμαρχου φαντάζομαι. Στο ίδιο ΤΕΙ δεν θα πηγαίνουνε;
Γελάνε διακριτικά.
Καραγκιόζης: Είπατε τίποτε;
Καθηγήτρια κα Κ.: Όχι, όχι. Να σας πούμε και τα ευχάριστα. Περιμένουμε να πάμε και στο καινούργιο σχολείο!!!
Μιρικόκος: Τι, θα φύγουμε από δω, εδώ μ’ αρέσει.
Καθηγητής κ. Ι.: Εεμ, παιδί μου, κοίτα εκεί απέναντι ένα ωραίο κτίριο, δε σ’ αρέσει;
Μιρικόκος: Όχι, έχει όλο σκάλες, θα κουράζομαι.
Καθηγητής κ. Σ.: Παιδί μου, εδώ τα containers όλο τα επισκευάζουμε αλλά και πάλι όταν βρέχει στάζουν νερά και στην τάξη. Στο καινούργιο θα ’ναι καλύτερα.
Κοπρίτης: Α, δεν πειράζει κύριε, στο σπίτι στάζει κι όταν …δεν βρέχει.
Καραγκιόζης: Ρε Κοπρίτη, αφού το ταβάνι μας είναι τρύπιο στην καλύβα, σκάσε ρε μη μιλάς δε σου 'πα να μην το ανοίγεις το ρημάδι.
Καθηγήτρια κα Κ.: Αφήστε το παιδί να μιλήσει, μην το καταπιέζετε.
Μιρικόκος: Ευχαριστώ κυρία. Εμάς μας αρέσει εδώ, σαν στο … σπίτι μας.
Καραγκιόζης (σιγά): … την καλύβα μας, πανάθεμά τον, καλά τα λέει, και μένα μ’ αρέσει.
Καθηγήτρια κα Κ.: Μα αυτά παιδί μου είναι containers για τους σεισμούς.
Κοπρίτης: Σιδερένια, καλό πράμα, γερό, εμάς στο σπίτι τα ξύλα έχουνε σαπίσει.
Καθηγητής κ. Ι.: Μα εδώ είμαστε δώδεκα χρόνια και τα παράθυρα και οι πόρτες χαλάνε συχνά κι όλο τα φτιάχνουμε και ξαναχαλάνε …
Κοπρίτης: Α, κύριε, τι λέτε, θα σας πω εγώ τι να κάνετε.
Καθηγητής κ. Σ.: Τι να κάνουμε.
Κοπρίτης: Να τα βγάλετε.
Όλοι μένουν άναυδοι ...
Κοπρίτης: Έτσι δε θα χαλάνε και θα μπαινοβγαίνετε ελεύθερα. Εμείς στο σπίτι δεν έχουμε ούτε πόρτες ούτε παράθυρα.
Καθηγήτρια κα Κ.: Ναι, αυτό δεν το σκεφτήκαμε. Αλλά παιδί μου, στο άλλο σχολείο θα έχει μεγάλες τάξεις, εδώ δε χωράνε σε μια τάξη 20 μαθητές.
Μιρικόκος: Τ ι λ έ τ ε κυρία, εμείς στο σπίτι έχουμε μόνο κουζίνα και χωράμε όλοι. Τώρα που λείπει και το Κολλητήρι ούουου, και μπάλα παίζουμε.
Καθηγητής κ. Ι.: Τελικά μάλλον θα έχουμε και ευχαριστημένους μαθητές. Μήπως να το ξανασκεφτούμε να μείνουμε;
Καθηγήτρια κα Κ.: Έτσι κι αλλιώς θα μείνουμε και φέτος, δε χρειάζεται να το ξανασκεφτούμε. Και ο μικρός μας έδειξε ότι πρέπει να μας αρέσει.
Καθηγητής κ. Σ.: Ναι, να κάνουμε αίτηση να μείνουμε άλλα δέκα χρόνια.
Κοπρίτης και Μιρικόκος (μαζί): Ναι ναι, να μείνουμε, να μείνουμε.
Καθηγητής κ. Σ.: Καλά παιδιά μου, καλά. Κύριε Καραγκιόζη, τώρα θα τους ρωτήσουμε μερικά πράγματα να δούμε ποιες ειδικότητες τους αρέσουνε για να τους γράψουμε στα αντίστοιχα τμήματα.
Καραγκιόζης: Μη τους ρωτάτε τίποτε, γράφτε τους όπου να ’ναι να ησυχάσουμε.
Καθηγητής κ. Σ.: Όχι, δεν είναι σωστό, πρέπει να τους αρέσει η ειδικότητα που θ’ ακολουθήσουν. Για να δούμε λοιπόν. Θα σας ρωτήσουμε μερικά πράγματα και θα σας πούμε και ποιες ειδικότητες έχει το σχολείο μας για να αποφασίσετε.
Καραγκιόζης: Επιστήμονες να γίνουνε και ότι να ’ναι. Εγώ θα τους σπουδάξω, θα σκάβω, θα κουβαλάω, θα τρέχω, θα πεινάω…
Καθηγήτρια κα Κ.: Δε χρειάζεται, όλα είναι δωρεάν.
Καραγκιόζης (μουρμουρίζει): Ναι, είδα και το νοίκι του Κολλητηριού και το ψυγείο και τη ΔΕΗ, όλα δωρεάν, απ’ την ανάποδη. Ναι κυρα-δασκάλα, να γίνουνε άνθρωποι, να μη γίνουν χαμάληδες σαν και μένα.
Καθηγήτρια κα Κ.: Μην ανησυχείτε, είστε αξιέπαινος, μπράβο σας. Ακούστε λοιπόν παιδιά μου, υπάρχει ο Τεχνολογικός Κύκλος και ο Κύκλος Υπηρεσιών.
Μιρικόκος (στον Κοπρίτη): Αρχίσαμε με τη Γιωμετρία τώρα, ώχουου από σήμερα μάθημα;
Κοπρίτης: Σκάσε ρε, οι τάξεις του σχολείου είναι οι Κύκλοι.
Μιρικόκος: Τι λε ρε, τετράγωνες είναι …
Κοπρίτης: Σκάσε χαμένε
Καθηγητής κ. Σ.: Όπου και να πάνε, θα πάρουν ένα Πτυχίο και θα δώσουν και στο Πανεπιστήμιο.
Κοπρίτης: Δεν μας το δίνετε από τώρα, να γλιτώσουμε και τη φασαρία;
Καθηγήτρια κα Κ.: Όχι παιδί μου, έχεις να μάθεις πολλά πράγματα, να γίνεις επαγγελματίας σωστός και θα δώσεις και στο Πανεπιστήμιο.
Κοπρίτης: Το λέω γιατί το Κολλητήρι και τίποτε δεν έμαθε και πέρασε και κοπροσκυλιάζει όλη μέρα ο τυχεράκιας και …
Καθηγητής κ. Σ.: Ακούστε, θα γίνετε μορφωμένοι άνθρωποι και πρέπει να διαβάζετε.
Κοπρίτης και Μιρικόκος (μαζί): Αυτό φοβόμαστε κι εμείς.
Καθηγητής κ. Ι.: Λοιπόν. Για να σας βάλουμε σε τάξη, για πείτε μας περίπου τι σας αρέσει; Του χρόνου μπορείτε να αλλάξετε και γνώμη μην ανησυχείτε.
Κοπρίτης: Εσείς τι δουλειές μας μαθαίνετε να κάνουμε εδωπέρα;
Καθηγητής κ. Σ.: Έχουμε Τομέα Ηλεκτρολογίας, Ηλεκτρονικής, Δομικών Έργων, Υγείας και Πρόνοιας, Οικονομικών και Διοικητικών Υπηρεσιών και Πληροφορικής. Τι σας αρέσει;
Μιρικόκος και Κοπρίτης (ψιθυρίζουν μεταξύ τους): Τι’ ν’ αυτά δεν καταλαβαίνω γρι, τον ηλεκτρολόγο κατάλαβα μόνο…
Μιρικόκος: Ακούστε, να σας ρωτήσουμε κάτι.
Καθηγήτρια κα Κ.: Βεβαίως παιδί μου.
Μιρικόκος: Που να πάμεεε ….
Καθηγήτρια κα Κ.: Ναι, …
Κοπρίτης: Να μην έχει διάβασμα και μετά να βγάζεις πολλά λεφτά.
Καραγκιόζης: Ρε τεμπέληδες, τι ερωτήσεις είναι αυτές, ντροπή σας.
Καθηγήτρια κα Κ.: Αφήστε τα παιδιά, μην τα αποπαίρνετε. Αυτό ρωτάνε όλα στην ηλικία τους.
Καθηγητής κ. Σ.: Ακούστε παιδιά μου, θέλουμε να δούμε τι σας αρέσει, γιατί αν σας αρέσει κάτι πολύ, θα το μαθαίνετε ευκολότερα και μετά θα γίνετε καλοί στη δουλειά σας.
Κοπρίτης: Ναι, τι μας αρέσει;
Καθηγητής κ. Σ.: Εσείς θα μας πείτε. Δεν είναι ανάγκη να ακολουθήσετε κι οι δυο το ίδιο.
Μιρικόκος: Δε τον θέλω το μαντράχαλο. Να πάει αλλού.
Τον βαράει ο Κοπρίτης.
Μιρικόκος: Να γι’ αυτό, σε άλλη τάξη θέλω να είμαι.
Καθηγητής κ. Σ.: Ηρεμείστε λοιπόν και ακούστε με. Θα σας πούμε ποιες ειδικότητες έχει το σχολείο μας για να διαλέξετε τι σας αρέσει. Μετά θα σας γράψουμε στον αντίστοιχο Κύκλο της Πρώτης, Τεχνολογικό ή Υπηρεσιών. Και όπως σας είπα, του χρόνου μπορείτε να αλλάξετε γνώμη ελεύθερα.
Κοπρίτης: Α, ωραία.
Καθηγητής κ. Σ.: Ο κ. Ι. διδάσκει στους Ηλεκτρονικούς, σας αρέσει να γίνετε Ηλεκτρονικοί;
Κοπρίτης: Εγώ, εγώ θέλω.
Μιρικόκος: Κι εγώ.
Κοπρίτης: Τι λες ρε χαμένε, τι ξέρεις εσύ από ηλεκτρόνια;
Μιρικόκος: Σκάσε ρε. Κύριε, κύριε ξέρω πολλά ηλεκτρονικά. Πάκμαν και Need for Speed και …
Καθηγητής κ. Ι.: Εεε, παιδί μου, αυτά είναι ηλεκτρονικά παιχνίδια, για το επάγγελμα του Ηλεκτρονικού γνωρίζετε τίποτε; Μπορώ να σας ενημερώσω …
Κοπρίτης: Εγώ κύριε, να με γράψετε, μ’ αρέσει
Καθηγητής κ. Ι.: Ωραία, γιατί σ’ αρέσει; Έχεις κάνει καμιά κατασκευή;
Κοπρίτης: Θα σας πω….
Καθηγητής κ. Ι.: Ναι…
Κοπρίτης: Θα σας πω μετά…
Καθηγητής κ. Ι.: Πότε μετά;
Καραγκιόζης: Λέγε ρε τώρα, γιατί μετά;
Κοπρίτης: Να, ξέρω αυτό το…
Καραγκιόζης: Ποιο;
Κοπρίτης: Το … «ΠΑΙΞΕ ΟΠΩΣ ΕΙΣΑΙ» …
Καραγκιόζης: Τι ’ν’ αυτό πάλι;
Καθηγητής κ. Ι.: Ωχ, παιδί μου αυτό είναι Ηλεκτρονικό καζίνο, δεν πιστεύω να ’παιξες στ’ αλήθεια.
Κοπρίτης: Όχι, όχι με λεφτά…
Καθηγητής κ. Ι.: Α ωραία.
Κοπρίτης: Εεεε, μια κάρτα βρήκα στην κουζίνα και μόνο τον αριθμό της έδω…
Καραγκιόζης (τον βαράει): Τι λες ρε βλαμμένο; Ρε με την πιστωτική, μας κλέψανε ωιμέ, θα σε σκοτώσω ρε που θες και ηλεκτρονικός να γίνεις…
Καθηγητής κ. Ι.: Ακούστε, το επάγγελμα του ηλεκτρονικού δεν έχει σχέση με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, έχει σχέση με υπολογιστές και δίκτυα, με τηλεπικοινωνίες, κινητή τηλεφωνία, επισκευές ηλεκτρονικών συσκευών, θα τα μάθουνε και στο Σχολικό Επαγγελματικό Προσανατολισμό, δεν πειράζει τώρα, δεν ξέρουνε.
Καθηγητής κ. Σ.: Μπορούν να γίνουν και ηλεκτρολόγοι …
Καραγκιόζης: Ναι να μας αλλάξουν τα φώτα.
Μιρικόκος: Εγώ, εγώ, έχω αλλάξει και λάμπα στο σαλόνι.
Καραγκιόζης (του ρίχνει καρπαζιά): Ποιο σαλόνι ρε, έχουμε σαλόνι και δεν το ’ξερα;
Μιρικόκος: Στου Μπαρμπαγιώργου ρε πατέρα που με φώναξε.
Καραγκιόζης: Α τότε που σε κυνήγαγε να σε δείρει, που ανέβηκες στη σερβάντα και την έσπασες.
Μιρικόκος: Ε αφού δεν έφτανα, τι να έκανα;
Καραγκιόζης: Καλά θα δούμε, τι άλλη δουλειά μπορούν να μάθουνε;
Καθηγητής κ. Σ.: Σχεδιαστής Δομικών Έργων, να σχεδιάζουν σπίτια, γέφυρες…
Κοπρίτης: Ναι ρε πατέρα, αυτό μ’ αρέσει, να φτιάξω και την καλύβα καλύτερα.
Καραγκιόζης: Ναι, θα σε βάλουμε για τούβλο Κοπρίτη, να γίνει και στέρεα.
Καθηγήτρια κα Κ.: Μην το αποπαίρνετε, το καημένο, δεν είναι σωστό…
Μιρικόκος: Κι εγώ, αυτό μ’ αρέσει. Πω πω, θα χτίζω, θα βάφω, τα ξέρω αυτά, εύκολα είναι.
Καθηγήτρια κα Κ.: Είσαι καλός στο σχέδιο παιδί μου;
Μιρικόκος: Ούουου, όλη μέρα ζωγραφίζω από μικρός.
Καθηγήτρια κα Κ.: Τι ζωγραφίζεις;
Μιρικόκος: Να τον Κοπρίτη έχω φτιάξει από χτες (βγάζει και δείχνει μια μουτζούρα).
Κοπρίτης: Τι είν ’αυτό, ρε που είμ’ εγώ;
Μιρικόκος: Να ’σαι, αυτός εδώ!!
Κοπρίτης: Ρε αυτό μοιάζει με κουνέλι, τέτοια αυτιά έχω εγώ;
Μιρικόκος: Εεεε, να σ’ έκανα πιο όμορφο, εσύ έχεις μεγαλύτερα, χα χα …
Ο Κοπρίτης τον βαράει.
Καθηγητής κ. Σ.: Λοιπόν θα κάνετε και μαθήματα σχεδίου φέτος και Τεχνολογία, θα καταλάβουμε αν έχετε ταλέντο στα Τεχνολογικά. Τα κομπιούτερ σας αρέσουν; Μπορείτε να γίνετε και Πληροφορικοί…
Μιρικόκος: Ναι, ναι αυτό, ξέρω όλες τις πασιέντζες και …
Κοπρίτης: Εγώ είμαι στο Facebook, έβαλα και τη φάτσα μου αλλά όλοι μου γράφουνε βρισιές.
Καθηγητής κ. Ι.: Θετικό είναι αυτό, όλα τα παιδιά έτσι αρχίζουν. Ξέρετε και το Word;
Μιρικόκος: Τι ’ν’ αυτό, τρώγεται; Και πεινάω λίγο…
Καθηγητής κ. Ι.: Καλά, θα τα μάθετε κι αυτά. Οι υπολογιστές δεν είναι μόνο παιχνίδια. Είναι σοβαρή δουλειά και με μέλλον. Θα κάνετε τρεις ώρες τη βδομάδα.
Μιρικόκος: Ωραία (τρίβει τα χέρια του) Θα ρίξουμε πολλές πασιέντζες.
Καθηγήτρια κα Κ.: Έχουμε και ειδικότητες Υπαλλήλων Διοίκησης και Οικονομικών Υπηρεσιών.
Καραγκιόζης: Δηλαδή;
Καθηγήτρια κα Κ.: Να μπορούν να γίνουνε βοηθοί λογιστών, να δουλεύουνε σε εταιρείες…
Αγλαΐα: Λογιστές δεν είναι αυτοί που κάνουνε υπολογισμούς με λεφτά;
Καθηγήτρια κα Κ.: Ναι, και αυτό κάνουνε.
Αγλαΐα: Ξέρετε …
Καθηγήτρια κα Κ.: Ορίστε.
Αγλαΐα: Να όταν βοηθούσανε και οι δυο τον Καραγκιόζη πέρυσι που δούλευε σε περίπτερο….
Μιρικόκος: Ναι, κάναμε όλο πράξεις με λεφτά. Εύκολο ήτανε.
Αγλαΐα: … Πιο πολλά ρέστα δίνανε από όσα λεφτά παίρνανε.
Καραγκιόζης: Και εξαιτίας τους μ’ έδιωξε το αφεντικό και του χρωστάω ακόμη από τη χασούρα. Φυλακή κόντεψαν να με βάλουνε …
Καθηγητής κ. Σ.: Έχουμε και Τομέα Υγείας Πρόνοιας. Μπορούν να γίνουν νοσηλευτές …
Μιρικόκος: Ναι, αυτό θέλω να ρίχνω ενέσεις στον Κοπρίτη να μάθει να με βαράει.
Καθηγητής κ. Σ.: Θα μάθετε να παίρνετε πίεση.
Καραγκιόζης: Ξέρουν καλά να μου ανεβάζουν την πίεση.
Καθηγητής κ. Σ.: Και βοηθοί Μικροβιολόγου, να κάνουν εξετάσεις, να παίρνουν αίμα και …
Καραγκιόζης: Ξέρουν να μου ανεβάζουν το αίμα στο κεφάλι.
Καθηγητής κ. Σ.: Αν δουλεύουν σε Νοσοκομείο όμως θα κάνουνε και βάρδιες, θα δουλεύουνε και Σαββατοκύριακα και βράδια.
Μιρικόκος: Α δε θέλω.
Καθηγήτρια κα Κ.: Θέλεις να δουλεύεις παιδί μου σε πρωινό ωράριο;
Καραγκιόζης: Θέλει να δουλεύει τους άλλους χωρίς ωράριο ο παλιοτεμπέλης. Γι’ αυτό σας λέω θέλουνε πολύ ξύλο να στρώσουνε.
Καθηγητής κ. Σ.: Μην ανησυχείτε, θα είναι καλά παιδιά. Μπορούν επίσης του χρόνου να πάνε και για βοηθοί Οδοντοτεχνιτών. Εκεί μαθαίνουν να φτιάχνουνε τεχνητά δόντια και άλλα.
Καραγκιόζης: Άντε ρε να μου φτιάξετε καμιά μασέλα να μπορώ να τρώω στα γεράματα.
Κοπρίτης: Τι τη θες ρε πατέρα, αφού εσύ ποτέ δεν τρως, όλο νηστικός είσαι.
Καθηγητής κ. Ι.: Και βοηθοί Φαρμακείου…
Καραγκιόζης: Ναι, σ’ αυτό είναι καλοί κι οι δυο τους, όλο μας φαρμακώνουνε, μόνο ο γιος μου ο Επιστήμονας μου ’δωσε λίγη χαρά (δακρύζει).
Καθηγητής κ. Σ.: Να ξέρετε ότι τα παιδιά θα τα βοηθήσουμε να γίνουν καλοί μαθητές. Θέλω να πάτε σπίτι, να σκεφτείτε αυτά που είπαμε, πάρτε και αυτά τα φυλλάδια για να αποφασίσετε. Έτσι κι αλλιώς του χρόνου θα διαλέξουν οριστικά και θα τα μάθουνε καλά φέτος στο Σ.Ε.Π.
Καθηγήτρια κα Κ.: Λοιπόν σας περιμένουμε αύριο στις 8.30 να γραφτείτε.
Μιρικόκος: Τόσο νωρίς; Να προλάβω να φάω τίποτε.
Καραγκιόζης: Σκάσε ρε χαμένο, θα έλθουμε, θα είμαστε εδώ απ’ τις 6, ευχαριστούμε.
Καθηγητής κ. Σ.: Στις 8.30, καλά είναι. Γεια σας.
Κοπρίτης και Μιρικόκος (μαζί): Γεια χαραντάνννν.
Καραγκιόζης και Αγλαΐα (μαζί): Φχαριστούμε, φχαριστούμε, θα τους φέρουμε πρωί πρωί να γραφτούμε.
Καθηγητές: Καλή πρόοδο, γεια σας, γεια σας….
Οι καθηγητές κουνάνε το κεφάλι τους, μπαίνουν στο .... "Γραφείο" Καθηγητών …

Συνεχίζεται ….

Θυσία ή Προαγωγή;

Νομίζω το δεύτερο. Η επισήμανση δεν αφαιρεί τίποτε από την ομορφιά των στίχων.

Το Πιόνι

Πολλάκις, βλέποντας να παίζουν σκάκι,
ακολουθεί το μάτι μου ένα Πιόνι
οπού σιγά-σιγά τον δρόμο βρίσκει
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.
Με τέτοια προθυμία πάει στην άκρη
οπού θαρρείς πως βέβαια εδώ θ’ αρχίσουν
οι απολαύσεις του κ’ οι αμοιβές του.
Πολλές στον δρόμο κακουχίες βρίσκει.
Λόγχες λοξά το ρίχνουν πεζοδρόμοι·
τα κάστρα το χτυπούν με τες πλατειές των
γραμμές· μέσα στα δυο τετράγωνά των
γρήγοροι καβαλλάρηδες γυρεύουν
με δόλο να το κάμουν να σκαλώσει·
κ’ εδώ κ’ εκεί με γωνιακή φοβέρα
μπαίνει στον δρόμο του κανένα πιόνι
απ’ το στρατόπεδο του εχθρού σταλμένο.
Αλλά γλιτώνει απ’ τους κινδύνους όλους
και στην υστερινή γραμμή προφθαίνει.
Τι θριαμβευτικά που εδώ προφθαίνει,
στην φοβερή γραμμή την τελευταία·
τι πρόθυμα στον θάνατό του αγγίζει!
Γιατί εδώ το Πιόνι θα πεθάνει
κ’ ήσαν οι κόποι του προς τούτο μόνο.
Για την βασίλισσα, που θα μας σώσει,
για να την αναστήσει από τον τάφο
ήλθε να πέσει στου σκακιού τον άδη.

Κ. Καβάφης
_

Προτάσεις για την εισαγωγή σπουδαστών στις Στρατιωτικές και Αστυνομικές σχολές

Μάλλον γραφικός έχω γίνει με τις κατ’ επανάληψη επισημάνσεις μου για τις διακρίσεις σε βάρος των μαθητών της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, αλλά δεν πειράζει. Σε κάθε ευκαιρία θα επανέρχομαι, μέχρι να αλλάξει η νοοτροπία των νομοθετών μας και να αντιμετωπίζονται όλοι οι μαθητές μας με τον ίδιο τρόπο, με την ίδια ευαισθησία, με την ίδια αγάπη, εκτίμηση και σεβασμό. Πιστεύω ότι αν κάνουν το ίδιο και στελέχη της Εκπαίδευσης, συνδικαλιστικές οργανώσεις Εκπαιδευτικών και άλλοι εμπειρότεροι και αρμοδιότεροι ίσως από εμένα συνάδελφοι θα έχουμε καλύτερα αποτελέσματα. Ειδάλλως, εφόσον διαφωνούν, τους παρακαλώ να το αιτιολογήσουν (και ανωνύμως) σαν σχόλιο σ’ αυτό το ιστολόγιο για να μπορέσω και εγώ να αναγνωρίσω τις τυχόν λανθασμένες εκτιμήσεις μου. Οι προτάσεις μου λοιπόν παρατίθενται στις δύο τελευταίες παραγράφους, αλλά χρειάζεται προηγουμένως κάποια συζήτηση. Υποβλήθηκαν και στην ανοιχτή διαβούλευση του Υπουργείου Παιδείας http://ypepth.opengov.gr/panaretos/?p=1591 όπου έχω υποβάλει και άλλες προτάσεις.

Ελπίζω, μετά το πρόσφατο θετικό δείγμα γραφής του Υπουργείου Παιδείας της κατάργησης της βάσης του 10 ισότιμα στους μαθητές Γενικών και Επαγγελματικών Λυκείων, που επικρότησα στην ανάρτησή μου Αυλαία για τη βάση του 10 (όχι για την κατάργηση της βάσης με την οποία διαφωνώ, αλλά για την επιτέλους ισότιμη μεταχείριση), να έλθουν κι άλλες σημαντικές αποφάσεις που σιγά σιγά θα αναστρέψουν το κλίμα και θα εξαλείψουν 100% τις κοινωνικές διακρίσεις. Ελπίζω αυτό να συμβεί και με την θεσμοθέτηση του Τεχνολογικού Λυκείου σε 1-2 χρόνια και όλοι θα είμαστε αρωγοί σε μια τέτοια προσπάθεια.

Προχτές λοιπόν, στις 20 Μαΐου 2010 δημοσιεύτηκε με αρ. πρωτ. 6000/2/2910/1-ιβ η Προκήρυξη Διαγωνισμού για την εισαγωγή σπουδαστών στις Σχολές Αξιωματικών και Αστυφυλάκων της Ελληνικής Αστυνομίας. Είχε προηγηθεί τον Απρίλιο η προκήρυξη του Διαγωνισμού Επιλογής Σπουδαστών-τριών 2010-2011 των Ανώτατων Στρατιωτικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων και των Ανώτερων Στρατιωτικών Σχολών Υπαξιωματικών (φ.337.1/144425, Σ.3202, αρ. εγκ: 15, 12/4/2010) από το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας.

Προσέξτε λοιπόν :

Α) Αναλογία τελειόφοιτων μαθητών Επαγγελματικής Εκπαίδευσης επί του συνόλου των τελειόφοιτων μαθητών.
Σύμφωνα με το Δελτίο Τύπου της 29/03/2010 του Υπουργείου Παιδείας, οι μαθητές της Γ΄ τάξης του ημερήσιου Γενικού Λυκείου και ΕΠΑΛ ομ. Β΄ και οι απόφοιτοι προηγούμενων ετών που θα δώσουν πανελλαδικές εξετάσεις είναι 92.882 και οι υποψήφιοι για το 10% των θέσεων είναι επιπλέον 10.000 με 12.000. Συνολικά δηλαδή αυτές οι κατηγορίες είναι περίπου 104000.
Οι μαθητές της Γ΄ τάξης ημερήσιων ΕΠΑΛ (ΟΜΑΔΑ Α΄) που συμπλήρωσαν μηχανογραφικό δελτίο είναι 16.531.
Συνοπτικά δηλαδή, οι μαθητές ΕΠΑΛ ομάδας Α είναι 16531 / (104000+16531) =16351/120531 = 13,7% επί όλων των μαθητών που διεκδικούν την εισαγωγή τους στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.
Όπως δείξαμε όμως με επίσημα στατιστικά στοιχεία στο Αριθμός Εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση: Η Μαθηματική Απόδειξη μιας Κοινωνικής Διάκρισης οι μαθητές συνολικά της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης είναι περίπου το 29% επί του συνολικού αριθμού των μαθητών.

Β) Θέσεις εισακτέων στις ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ
Θα περίμενε κανείς, από τις 900 θέσεις που θα εισαχθούν στη Σχολή Αστυφυλάκων με τη σχετική προκήρυξη, να διατεθούν στους μαθητές ΕΠΑΛ ομάδας Α το 29% των θέσεων, δηλαδή 261 θέσεις σύμφωνα με την αναλογία των μαθητών της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ή ΕΣΤΩ, με υπολογισμούς μόνο επί όσων συμμετέχουν στις διαδικασίες εισαγωγής, θα έπρεπε να διατεθούν τουλάχιστον το 13,7% δηλαδή 123 θέσεις.
Τι διαβάζουμε όμως στην προκήρυξη;
«Διατίθενται στους μαθητές ΕΠΑΛ ομ. Α ΜΟΝΟ το 2% των θέσεων, δηλαδή 18 θέσεις Αστυφυλάκων και φυσικά σύμφωνα με τη νομοθεσία 0% των θέσεων, δηλαδή 0 από τις 100 στις Σχολές Αξιωματικών της Ελληνικής Αστυνομίας.
Δηλαδή: Διατίθενται ΜΟΝΟ 2% των θέσεων αντί 13,7% ή σωστότερα αντί του 29% των θέσεων που ΕΠΡΕΠΕ να διατεθούν !!!
Διατίθενται ΜΟΝΟ 18 θέσεις αντί των 123 ή σωστότερα αντί των 261 θέσεων που ΕΠΡΕΠΕ να διατεθούν !!!

Γ) Θέσεις εισακτέων στις ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΕΣ ΣΧΟΛΕΣ
Επίσης, από την προκήρυξη για τις Στρατιωτικές Σχολές που ανακοίνωσε το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Άμυνας, μπορούμε να δούμε πως διατίθενται στους μαθητές ΕΠΑΛ ομ. Α και στους λίγους μαθητές Τ.Ε.Ε. που επανεξετάζονται ΜΟΝΟ το 7,4 % των θέσεων Υπαξιωματικών (ΣΜΥ, ΣΜΥΝ, ΣΤΥΑ, ΣΥΔ) αντί 13,7% ή σωστότερα αντί του 29% των θέσεων που ΕΠΡΕΠΕ να διατεθούν !!! Διατίθενται δηλαδή μόνο 50 θέσεις Υπαξιωματικών επί των 679 που προκηρύσσονται και φυσικά σύμφωνα με τη νομοθεσία 0% των θέσεων στις Σχολές Αξιωματικών.

Τα νούμερα είναι αμείλικτα, η αδικία εξόφθαλμη, οι επιπτώσεις επί των μαθητών μας ανυπολόγιστες.

Το φαινόμενο των κοινωνικών διακρίσεων κατά των μαθητών της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης πιστεύω έχω εξαντλητικά αναλύσει στην ανάρτησή μου Αριθμός Εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση: Η Μαθηματική Απόδειξη μιας Κοινωνικής Διάκρισης καθώς και σε πολλές παλαιότερες δημοσιεύσεις και δημόσιες παραινέσεις μου που μπορείτε να βρείτε αρχειοθετημένες σ’ αυτό το ιστολόγιο. Εκεί με την παράθεση στατιστικών στοιχείων φαίνεται καθαρά ότι ΣΥΝΟΛΙΚΑ ΣΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΣΤΗΝ ΤΡΙΤΟΒΑΘΜΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ υπάρχει σκανδαλώδης εύνοια και πριμοδότηση των μαθητών των Γενικών Λυκείων σε βάρος των μαθητών των ΕΠΑ.Λ.
Έδειξα σαφώς ότι οι διακρίσεις αυτές φέρνουν πολλά εμπόδια στην εκπαιδευτική εξέλιξη και τελικά επαγγελματική πρόοδο των μαθητών της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, έχουν σαφέστατο ταξικό χαρακτήρα και είναι απαράδεκτες για την εποχή μας, για τη σύγχρονη Ελλάδα. Στην ίδια ανάρτηση συνοψίζω πολλές περιπτώσεις κοινωνικών αδικιών που υφίστανται τα άξια αυτά παιδιά μας που βιώνουν εξ απαλών ονύχων πλείστα σοβαρά οικονομικά, οικογενειακά και κοινωνικά προβλήματα και που συχνά δουλεύουν για να επιβιώσουν και δεν έχουν τη δυνατότητα να χαίρονται την παιδική και εφηβική ζωή τους, όπως οι συμμαθητές τους της Γενικής Εκπαίδευσης.

Ειδικότερα τώρα για τις Στρατιωτικές και Αστυνομικές Σχολές, σε συνέχεια των παραπάνω συλλογισμών μου αναρωτιέμαι:

Ποιες ιδιαίτερες απαιτήσεις έχει η εκπαίδευση και η δουλειά των Αστυφυλάκων που να σχετίζονται με την φοίτηση ειδικά στο Γενικό Λύκειο, ώστε να αποκλείονται από αυτό το επάγγελμα πρακτικά οι μαθητές της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης; Το κυνήγι του εγκλήματος, οι περιπολίες, η εκπαίδευση στα όπλα και στις πολεμικές τέχνες σχετίζονται ειδικά με τη φοίτηση στο Γενικό και όχι στο Επαγγελματικό Λύκειο; Και αντίστοιχο ερώτημα θέτω για τις στρατιωτικές σχολές, δηλαδή ποια είναι η συσχέτιση της εξειδικευμένης στρατιωτικής εκπαίδευσης με τη φοίτηση στο Γενικό που δε συνάδει με τη φοίτηση στο Επαγγελματικό Λύκειο;

Επιπλέον, οι απαραίτητες δεξιότητες και αρετές που αναμένει και απαιτεί ο πολίτης από τους αστυφύλακες και τους στρατιωτικούς, δηλαδή η αγάπη προς την πατρίδα, η αίσθηση του καθήκοντος, η ηθική εναντίωση σε πράξεις κατά της ανθρώπινης ζωής και περιουσίας, η συνέπεια, η δικαιοσύνη, η υπευθυνότητα, ο αλτρουισμός, η εντιμότητα και η διάθεση προσφοράς στο κοινωνικό σύνολο, είναι δεξιότητες που αποκτώνται ειδικά με τη φοίτηση στο Γενικό και όχι στο Επαγγελματικό Λύκειο; Η Παιδεία που παρέχεται σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης, ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΤΥΠΟΥΣ ΣΧΟΛΕΙΩΝ δεν στοχεύει στην πνευματική και ψυχική ολοκλήρωση ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΜΑΣ ώστε να αποκτούν και να ενστερνίζονται τις παραπάνω προσωπικές αξίες και στάσεις ζωής που είναι απαραίτητες σε κάθε σύγχρονο άνθρωπο;

Περιμένω λοιπόν, από την επόμενη σχολική χρονιά να ανακοινωθούν βελτιωτικές ρυθμίσεις που θα αναιρούν τις παραπάνω αδικίες και θα αντιμετωπίζουν όλους τους μαθητές μας ισότιμα.

Συγκεκριμένα προτείνω:
1) Άμεσα να διορθωθεί η νομοθεσία και οι θέσεις εισακτέων σε αστυνομικές και στρατιωτικές σχολές να διατίθενται στους μαθητές της Γενικής και της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ΑΝΑΛΟΓΑ με το ποσοστό της κάθε κατηγορίας επί του συνόλου των μαθητών.

2) Σωστότερο ακόμη κατά τη γνώμη μου είναι η πλήρης αποσυσχέτιση των πανελλαδικών εξετάσεων για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση και της διαδικασίας εισαγωγής σε στρατιωτικές και αστυνομικές σχολές. Είναι κοινό «μυστικό» ότι με την εργασιακή ανασφάλεια και την οικονομική κρίση, βασικό κίνητρο για την επιλογή αυτή αποτελεί η εξασφάλιση από τις σχολές αυτές μόνιμης εργασίας στο Δημόσιο και κατόπιν έπεται, με μεγάλη διαφορά μάλιστα, η πραγματική έκφραση των επιθυμιών και κλίσεων των μαθητών μας. Αυτό αποδεικνύεται με την εξαιρετική ζήτηση των σχολών αστυνομίας και στρατού που εκτινάσσει τις βάσεις εισαγωγής στα ύψη, χωρίς οι υψηλές αυτές επιδόσεις να σχετίζονται με το περιεχόμενο σπουδών και τη φύση των στρατιωτικών και αστυνομικών επαγγελμάτων.
Πρόταση: Πρέπει να προηγούνται οι δοκιμασίες το καλοκαίρι στα αθλήματα και όσοι επιτυγχάνουν να δίνουν το Σεπτέμβριο ειδικές εξετάσεις σε μαθήματα και ύλη σχετική με αυτές τις σπουδές (προτείνω Έκθεση, Νέα Ελληνικά, Πρακτική Αριθμητική και απλά Μαθηματικά, Ιστορία, Δίκαιο, να μοριοδοτείται η γνώση ξένων γλωσσών και άλλα ενδεχομένως γνωστικά αντικείμενα που πιο ειδικοί από εμένα θα καθορίσουν). Έτσι θα οδηγούνται ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ στα επαγγέλματα αυτά μόνο όσοι έχουν πραγματική κλίση και επιθυμία και φυσικά θα γίνονται καλύτεροι στη δουλειά τους, που είναι έντονη απαίτηση της ελληνικής κοινωνίας.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.

Τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών

ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ - Μονόπρακτο 2

---------------- -------------- --------------- -------------- -------

Η Βάση του 10 και τα αποτελέσματα των Πανελλαδικών

Κολλητήρι: Πέρασααααα !!!
Καραγκιόζης: Πού πέρασες ρε Κολλητήρι; Κανα ποτάμι;
Κολλητήρι: Στο Πανεπιστήμιοοοοο πατέρα, στο πανεπιστήμιο
Καραγκιόζης: Α χάσου ρε παλιοψεύτη
Κολλητήρι: Τι λες πατέρα
Καραγκιόζης: Ρε συ βιβλίο δεν έχεις ανοίξει εδώ και 12 χρόνια, όρεξη έχεις να με κοροϊδεύεις, άσε με και πεινάω πρωί πρωί
Κολλητήρι: Ναι, αλλά τα παίρνω τα γράμματα, είμαι έξυπνος
Καραγκιόζης: Α χάσου ρε, που σε περνάνε χαριστικά για να μη σε ξαναδούνε στην τάξη τους οι δασκάλοι. Πότε ρε πήρες βαθμό πάνω από τέσσερα σε διαγώνισμα;
Κολλητήρι: Ναι, αλλά και τα προφορικά…
Καραγκιόζης: Γραφτά είναι ρε οι πανελλήνιες, εσύ το όνομά σου δεν ξέρεις να γράψεις. Τι βαθμό ρε έγραψες και πέρασες τρομάρα σου;
Κολλητήρι: Ε..εε.. ένα κι έξι
Καραγκιόζης: Ένα κι έξι, τι ρε, δεκαέξι έγραψε ο γιος του μανάβη, τώρα μου το ’λεγε και πέρασε Λογιστής. Αυτός στρωνόταν και διάβαζε κι ας δούλευε ρε, εσύ πως πήρες ρε ίδιο βαθμό κακό χρόνο να 'χεις παλιοψευταρά;
Κολλητήρι: Εεεε 1,6 πατέρα
Καραγκιόζης: Τι 'ν’ αυτό βαθμός ρε;
Αγλαΐα: Αυτό είναι κάτω απ’ τη βάση.
Καραγκιόζης: Αφού στο σχολείο σου βάλανε 9,5 να περάσεις χαριστικά για να μη σε ξαναδούνε ανεπρόκοπε στα μάτια τους.. Μου το ’πανε στα ίσα προχτές στους ελέγχους. Ρε ο χειρότερος μαθητής του σχολείου ήσουνα, ήθελα ν’ ανοίξει η γη να με καταπιεί μπροστά στους δασκάλους.
Αγλαΐα: Μην το αποπαίρνεις το παιδί Καραγκιόζη μου
Καραγκιόζης: Πάψε Αγλαΐα μας κοροϊδεύει, λεφτά και φαΐ μόνο ξέρει να ζητάει αυτός, να πάει στο στρατό να τον ντύσουν και να τον ταΐσουν….
Κολλητήρι: Πατέρα, ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ 10 !!!
Καραγκιόζης: Τι, και πόσο ρε έγινε; 9; 8; σιγά μην έγραψες για 8 ρε τούβλο, αφού ρε μου μοιάζεις, δεν τα 'παιρνα τα γράμματα και κουβαλάω σακιά και κάνω θελήματα για να σας ταΐσω
Κολλητήρι: Δεν έχει βάση πατέρα, όλοι περνάνε, όλοι είμαστε επιστήμονες. Η Ελλάδα επιτέλους θα προκόψει, θα περάσουν και τ’ αδέρφια μου του χρόνου …
Καραγκιόζης: Μιρικόκοοοο, Κοπρίτηηηη..
Μιρικόκος και Κοπρίτης: (μαζί) Ναι πατέρα,
Καραγκιόζης: Ακούτε ρε τι λέει ο αδερφός σας, πέρασε στο Πανεπιστήμιο και του χρόνου θα πηγαίνετε μαζί
Μιρικόκος: Που πέρασες αδερφέ μου;
Κολλητήρι: Α Ν Θ Ο Κ Ρ Α Μ Β Ο Κ Α Λ Λ Ι Ε Ρ Γ Η Τ Η Σ

…. (κάγκελο όλοι)…
Μιρικόκος και Κοπρίτης: Χα χα χα (φεύγουν κρατώντας την κοιλιά τους απ’ τα γέλια)
Καραγκιόζης: Τι γελάτε ρε, μη σας κάνω μαύρους στο ξύλο. Ουστ ρε. Μπράβο γιε μου, πώς το ’πες τούτο;
Κολλητήρι: Α Ν Θ Ο Κ Ρ Α Μ Β Ο Κ Α Λ Λ Ι Ε Ρ Γ Η Τ Η Σ
Καραγκιόζης: Πω πω πω, πολύ σπουδαίο ακούγεται, τι 'ν’ τούτο ρε παιδί μου;
Κολλητήρι: Εεεε πώς να στο εξηγήσω, να κάτι σαν Γεωπόνος ξέρεις τι είναι;
Καραγκιόζης: Γεωπόνος; Κάτι μου λέει, τι 'ν’ τούτο
Κολλητήρι: Να σαν γιατρός …
Καραγκιόζης: Γιατρός, ο γιος μου γιατρός, ζήτω, ακούς Αγλαΐα, έχουμε γιο γιατρό, πλουτίσαμε μάτια μου, θα 'χουμε παρά με ουρά ...
Κολλητήρι: Εεε γιατρός των φυτών πατέρα
Καραγκιόζης: Των φυτών ;
Κολλητήρι: Ναι, ξέρεις αρρώστιες φυτών, καλλιέργειες, σοδειά, βιοκαλλιέργειες, θεραπείες … ειδικά για ανθοκράμβη
Καραγκιόζης: Ρε μπράβο ρε, δεν καταλαβαίνω γρι, σπουδαίο θα 'ναι, σε υποτίμησα γιε μου
Κολλητήρι: Είδες πατέρα, έχεις γιο επιστήμονα
Καραγκιόζης: Και ρε σύ αυτό δήλωσες να γίνεις;
Κολλητήρι: Μαζί με πολλά άλλα πατέρα στο Μηχανογραφικό
Καραγκιόζης: Μηχανικό; Μπορούσες να γίνεις ότι θες;
Κολλητήρι: Αμέ, 853 σχολές δήλωσα
Καραγκιόζης: Υπάρχουν τόσες;
Κολλητήρι: Ουουου, κι άλλες τόσες, αλλά … αυτές μου άρεσαν
Καραγκιόζης: Ρε γιατί δεν έγινες γιατρός δικηγόρος, τόσα επαγγέλματα έχω κάνει εγώ…
Κολλητήρι: Αυτό δήλωσα πρώτο (.... σιγά) απ΄ το τέλος
Καραγκιόζης: Καλά. Άκου τώρα, το πρωί πριν φύγεις για το Πανεπιστήμιο, θα πηγαίνεις στο φούρνο και στο μανάβικο να βοηθάς κανα δυο ωρίτσες, να φέρνεις τίποτα για φαΐ και μετά ελεύθερος. Σε καμαρώνω γιε μου
Κολλητήρι: Πατέρα, πέρασα στο … ΤΕΙ Ιονίων Νήσων
Καραγκιόζης: Τι 'ν’ το Ιονήσον;
Κολλητήρι: Τα Εφτάνησα, η Κεφαλλονιά, η Ζάκυθος …
…. (κάγκελο ο Καραγκιόζης, λιποθυμάει η Αγλαΐα…)…
Καραγκιόζης: Τι λες ρε, με τι λεφτά θα πας εκεί πέρα;
Κολλητήρι: Άκου πατέρα, στην αρχή θα μου δίνεις λίγα να περνάω και για νοίκι και μετά θα δουλέψω ως επιστήμων και θα βγάζω πολλά
Καραγκιόζης: Και ρε αυτή η Σχολή είναι καλή; Δεν την έχω ξανακούσει
Κολλητήρι: Ρε πατέρα, είναι νέα σχολή, φτιάχτηκε από τους Άρχοντες για την ανάπτυξη των Ιονίων Νήσων
Καραγκιόζης: Τι μου λες; Ανάπτυξη Εφτανήσων! Ρε ο Νιόνιος από κει δεν είναι;
Κολλητήρι: Ναι από κει κοντά, απ’ τη Ζάκυθο είναι ο σιορ Διονύσιος, ρώτα τον, θα δεις
Καραγκιόζης: Ρε με τα δικά μου τα λεφτά ρε θα αναπτυχθούν τα Εφτάνησα, να πάρουν από την ΕΟΚ που μας δίνουν δάνεια και μας αγαπάνε και από το ΔΝΤ, μου τα 'μαθε ο Μπαρμπαγιώργος

Κολλητήρι: Πατέρα, όπου γης και πατρίς
Καραγκιόζης: Ρε πιο κοντά δεν είχε;
Κολλητήρι: Να πατέρα θα σου πω την αλήθεια
Καραγκιόζης: Λέγε ρε χαμένε
Κολλητήρι: Να για μισή μονάδα δεν πέρασα εδώ κοντά, στη Σαλαμίνα
Καραγκιόζης: Τι λες ρε, γιατί δε διάβαζες ρε παραπάνω
Κολλητήρι: Μα δε διάβασα καθόλου πατέρα, αφού δεν έχει βάση του 10
Καραγκιόζης: Και τι σχολή είχε στη Σαλαμίνα; Καλή;
Κολλητήρι: Νέα σχολή, Καλλιτεχνική Κλειθροποιία !!!! Μπόμπα σχολή …
Καραγκιόζης: Κλειθρο….
Αγλαΐα: Κλείθρο είναι η κλειδαριά
Καραγκιόζης: Ρε θα πλήρωνα για να σπουδάσεις κλειδαράς ρε;
Κολλητήρι: Α πατέρα, όλα κι όλα, τα πάντα σήμερα είναι επιστήμη. 2500 Σχολές έχει η Ελλάδα και αυξάνονται από πρόπερσι που καταργήσανε το 10 το ακατονόμαστο ...
Καραγκιόζης: Να ο Νιόνιος, ρε Νιόνιο τι λέει αυτός, λέει ότι με τα ΤΕΙ και τα λεφτά μου θα αναπτυχθούν τα Εφτάνησα, ρε συ το ’ξερες;
Σιορ Διονύσιος: Βεβαίως
Καραγκιόζης: Ρε η ΕΟΚ δε δίνει λεφτά πολλά;
Σιορ Διονύσιος: Ναι, το ΕΣΠΑ.
Καραγκιόζης: Η βέσπα;
Σιορ Διονύσιος: Όχι, το πακέτο λεφτών από την Ευρώπη είναι το ΕΣΠΑ, αλλά οι φοιτητές στα ΤΕΙ μας φέρνουν πιο πολλά λεφτά. Να έχω εδώ γραμμένα τα στοιχεία του Δημάρχου: (δείτε κι εδώ στο 2ο σχόλιο)
Διαβάζει δυνατά ….
Τα τέσσερα χρόνια που εφαρμόστηκε «η βάση του 10» το ΤΕΙ Ιονίων Νήσων συνολικά έχασε 5066 σπουδαστές. Ένας φοιτητής χρειάζεται κάθε μήνα για να καλύψει τις βασικότερες και σημαντικότερες από τις ανάγκες του 1.040 έως 1.260 ευρώ, δίνει ως απώλειες για τις τοπικές οικονομίες των τριών νησιών τα χρόνια 2006 – 2009 : Για την Κεφαλονιά, το ποσόν των 98 έως 120 εκατ. ευρώ ! Για τη Ζάκυνθο, το ποσόν των 23 έως 28 εκατ. ευρώ ! Για τη Λευκάδα, το ποσόν των 26 έως 32 εκατ. ευρώ ! Άρα η τοπική οικονομία των τριών νησιών του Ιονίου έχασε 150 (περίπου) εκατ. ευρώ, που αντιστοιχούν (περίπου) στο μισό του αναπτυξιακού προγράμματος ΕΣΠΑ 2007 – 2013 για τα Ιόνια ….
Καραγκιόζης: Ρε Νιόνιο, τα λεφτά μου ρε; Θα πεινάσουμε εμείς να φάνε αυτοί ρε Νιόνιο; Εγώ φτύνω αίμα για να ζήσουμε και όλο νηστικοί είμαστε. Ρε τρύπια παπούτσια φοράμε ρε δε βλέπ’ς;

Σιορ Διονύσιος: Ναι Καραγκιόζη μου, αλλά έτσι θα πάει μπροστά ο τόπος. Και ο γιος σου θα γίνει ΕΠΙΣΤΗΜΩΝ !!
Κορδώνεται ο Καραγκιόζης…
Καραγκιόζης: Εεεε τι μπρίκια κολλάμε; Έχουμε μυαλό ρε στην οικογένεια
Φεύγει ο Σιορ Διονύσιος, γελώντας κάτω απ’ τα μουστάκια του
Ο Καραγκιόζης αγκαλιάζει την Αγλαία που κλαίει.
Καραγκιόζης: Θα κάνω θυσίες, θα δουλεύω μέρα νύχτα, δε θα τρώω, θα βοηθήσω το γιο μου τον επιστήμονα, και σε λίγα χρόνια που θα φυσάει τον παρά, θα κάαααθομαι …
Αγλαΐα: Ναι Καραγκιόζη μου, μήπως όμως να του πούμε να πάει στρατό ή να δουλέψει …
Καραγκιόζης: Και να μη σπουδάσει το παιδί; Όχι, θα γίνει μεγάλος και τρανός. Θα φτύσω αίμα αλλά θα βγάλω γιο επιστήμονα. Και θα ζηλεύουνε όλοι.
Κολλητήρι: Φχαριστώ πατέρα. Φχαριστώ.
Καραγκιόζης: Πώς την είπες γιε μου τη σχολή; Πες μου να τηνε μάθω να το πω σ’ όλους να σκάσουνε.
Κολλητήρι: Α Ν Θ Ο Κ Ρ Α Μ Β Ο Κ Α Λ Λ Ι Ε Ρ Γ Η Τ Η Σ
Καραγκιόζης: ΑΝΘΡΑΚΟ…. τι; Γράφ’ το ρε συ σε χαρτί να τους το δείχνω, (…. μονολογεί) πω πω πω πολύ σπουδαίο είναι, ούτε να το πω δε μπορώ ο μαύρος. Ο γιος μου ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ, όχι αστεία…

Το Κολλητήρι γράφει κάτι σε χαρτί. Φεύγουν.
Συνεχίζεται….

_

Αυλαία για τη βάση του 10

Αυτό ήταν λοιπόν. Ο κύβος ερρίφθη. Έπεσαν τα τείχη που ... εμπόδιζαν τους νέους μας να γίνουν όλοι επιστήμονες. Πολλά έχουν γραφτεί για το ζήτημα. Στην ανάρτησή μου ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ. Μια πρώτη ματιά στο νέο πολυνομοσχέδιο μιλάω λίγο για το θέμα και παραπέμπω σε πολλές παλιότερες αναφορές μου γι αυτό. Είμαι αντίθετος στην κατάργηση της βάσης του 10 για την εισαγωγή στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση, το έχω αναλύσει, δεν θα επανέλθω, τουλάχιστον με τον παραδοσιακό τρόπο γραφής (δείτε όμως την επόμενη ανάρτησή μου, ίσως είναι καλύτερα να γράφουμε στο εξής με πιο διασκεδαστικό τρόπο, μας είναι σίγουρα πιο χρήσιμο).

Στο http://epalanoliosion.blogspot.com/2010/04/blog-post_19.html μιλάω για την άνιση μεταχείριση των μαθητών της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και στο opengov Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ 10 ΚΑΙ Ο ΑΡΙΘΜΟΣ ΕΙΣΑΚΤΕΩΝ ΣΤΑ Α.Ε.Ι. / Τ.Ε.Ι. και στο blog του υφυπουργού και αλλού ζητούσα να σταματήσει η διάκριση να υπάρχει βάση του 10 μόνο στους μαθητές της Ε.Ε. Άρχισαν να το ζητάνε και μαθητές (βλ. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΒΑΣΗΣ ΤΟΥ 10 ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΑ ΕΠΑΛ ).

Προς τιμή της επίσης, η Ε.Λ.Μ.Ε. Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου-Φυλής είναι Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ Ε.Λ.Μ.Ε. σε όλη την Ελλάδα που στο Κάλεσμα προς τους Συναδέλφους γράφει
"Όχι στις διακρίσεις, που καταντούν κατάφωρη αδικία, για τους μαθητές των ΕΠΑΛ & ΤΕΕ. Δηλαδή, να καταργηθεί και γι΄αυτούς η βάση του 10 στις Πανελλαδικές, όπως προβλέπεται και για τους μαθητές των ΓΕΛ".

Η απάντηση ήλθε επιτέλους με την εγκύκλιο που δημοσιεύω στο 1ο σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση και καταργεί για μαθητές ΓΕ.Λ. και ΕΠΑ.Λ. τη βάση εισαγωγής.

ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ λοιπόν στο Υπουργείο Παιδείας, ΟΧΙ για την κατάργηση της βάσης, αλλά για την ΙΣΗ επιτέλους μεταχείριση των μαθητών της Γενικής και της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης στην κατάργηση της βάσης. Πιστεύω πως έχουν ληφθεί από την πολιτική ηγεσία τα μηνύματα της κοινωνίας και αποτελεί πλέον πολιτική βούληση η εξάλειψη επιτέλους σιγά σιγά των κοινωνικών διακρίσεων κατά των μαθητών της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης.
_

Για τους μαθητές μας της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης

Να μια εξαιρετικά σημαντική ανάρτηση του υφυπουργού Παιδείας κ. Πανάρετου στις 11/5/2010 :

Εξετάσεις ΤΕΕ

Τελείωσαν χθες οι εξετάσεις των ΤΕΕ.Θα ήθελα να ευχαριστήσω την επιτροπή των εξετάσεων, τους εκπαιδευτικούς και το διοικητικό προσωπικό για την συμμετοχή τους και την προσπάθεια που κατέβαλαν για να γίνουν ομαλά οι εξετάσεις. Χαρακτηριστικό της επιτυχίας τους ήταν ότι δεν απασχόλησαν τα ΜΜΕ.

Σχόλιο στην ανάρτηση

Συγχαρητήρια κ. Υπουργέ, που κάνατε αυτή την ανάρτηση. Είναι σημαντικότερη από ότι φαίνεται με μια πρώτη ματιά. Δείχνει ειλικρινές ενδιαφέρον για την Τεχνική Εκπαίδευση και είναι σημαντικό ακόμη και το ότι γνωστοποιήσατε στο ευρύ κοινό (και στα ΜΜΕ) τις πανελλαδικές εξετάσεις των ΑΠΟΦΟΙΤΩΝ Β΄ ΚΥΚΛΟΥ των ΤΕΧΝΙΚΩΝ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΗΡΙΩΝ.

H αλήθεια είναι ότι τα ΜΜΕ δεν ασχολήθηκαν καθόλου με τις εξετάσεις των Τ.Ε.Ε. απλούστατα γιατί δεν ήξεραν για τις εξετάσεις των Τ.Ε.Ε. Μάλλον δεν ξέρουν καν τι είναι τα Τ.Ε.Ε. (το πιθανότερο να τα συγχέουν με το Τεχνικό Επιμελητήριο). Τα Τ.Ε.Ε. θυμίζω ότι είναι τα σχολεία της Τεχνικής Εκπαίδευσης που αντικαταστάθηκαν πρόσφατα από τα ΕΠΑ.Λ. Ακόμη και όταν – εκ παραδρομής και όχι σκόπιμα – μια απεργία εκπαιδευτικών συνέπεσε με τις εξετάσεις (Μαθηματικά) των Τ.Ε.Ε., τίποτε δεν αναφέρθηκε. Και συχνά ρωτούν τις τελευταίες μέρες οι δημοσιογράφοι τους εκπαιδευτικούς: «Θα απεργήσετε μέσα στις πανελλαδικές;» Μα ήδη ΕΓΙΝΕ απεργία εκπαιδευτικών σε μέρα πανελλαδικών εξετάσεων των Τ.Ε.Ε. (Μαθηματικά, 4/5/2010). Αλλά ΚΑΝΕΙΣ δεν το πήρε είδηση, δεν έγινε ντόρος, ποια Τ.Ε.Ε. τώρα, τι είναι αυτά, τι μας σκοτίζουν με την Τεχνική Εκπαίδευση, οι μαθητές αυτοί δεν αξίζουν τίποτε, τι θέλουν και δίνουν και εξετάσεις;


Μάλλον τελικά αδιαφορούν όλοι για τα παιδιά της Τεχνικής Εκπαίδευσης και γι αυτό δεν μαθαίνουν ούτε πότε είναι οι πανελλαδικές εξετάσεις τους. Γιατί άραγε; Θα σας απαντήσω. Γιατί γνωρίζουμε, τουλάχιστον οι εκπαιδευτικοί που τους κάνουμε μάθημα, ότι τα παιδιά μας αυτά είναι από φτωχές οικογένειες, είναι εργαζόμενα σε φούρνους και καφετέριες ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΑ και κακοπληρωμένα από μικρή ηλικία τα βράδια και τα Σαββατοκύριακα όταν τα άλλα παιδιά χαίρονται τα παιδικά και εφηβικά τους χρόνια, είναι παιδιά που συχνά και τη γλώσσα δεν ξέρουν καλά όταν προέρχονται από άλλες χώρες, παιδιά από προβληματικές οικογένειες, παιδιά που στο διάλειμμα δεν αγοράζουν ούτε κουλούρι και στις εκδρομές δεν πάνε (πώς να πληρώσουν τη συμμετοχή;), που αγωνίζονται να βρουν μια δουλειά μετά το σχολείο αφού αν περάσουν σε άλλη πόλη απλώς δεν μπορούν να πάνε, είναι παιδιά ενός κατώτερου Θεού. Γι αυτά τα παιδιά δεν νοιάζεται ΚΑΝΕΙΣ, πώς να νοιαστούν τα ΜΜΕ;

Και φυσικά, στους μαθητές μας αυτούς της Τεχνικής Εκπαίδευσης, τους διατίθενται – και σήμερα ακόμη, το ίδιο εξακολουθεί να ισχύει και για τα ΕΠΑ.Λ. (Επαγγελματικά Λύκεια)- ελάχιστο ποσοστό θέσεων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση σε σχέση με το ποσοστό τους επί του συνόλου των μαθητών (10% αντί 29%) και μονοψήφιος αριθμός θέσεων σε στρατιωτικές σχολές.
Επίσης αν αρρωστήσουν απορρίπτονται αφού ΔΕΝ ορίζονται εδώ και χρόνια, όπως στα …άλλα παιδιά, επαναληπτικές πανελλαδικές εξετάσεις για όσους απουσιάσουν δικαιολογημένα (και σε νοσοκομείο να μπουν, ποιος νοιάζεται, ας κοπούν!!).
Επίσης επί χρόνια, όταν είχε καταργηθεί η βάση του 10 (με το οποίο διαφωνώ) και μπαίνανε στα ΤΕΙ με ευκολία τα …άλλα παιδιά, για τα παιδιά της Τεχνικής Εκπαίδευσης, η βάση του 10 ποτέ δεν καταργήθηκε και οι θέσεις εισακτέων που έμεναν κενές χαρίζονταν επίσης στα παιδιά των Γενικών Λυκείων.
Αργότερα σε ορισμένα παιδιά μας της Τεχνικής Εκπαίδευσης, στις ΕΠΑ.Σ. (Επαγγελματικές Σχολές), ΑΠΑΓΟΡΕΥΤΗΚΕ να παρέχεται Γενική Παιδεία, να παίρνουν απολυτήριο, να δίνουν πανελλαδικές !. Θεωρήθηκε φαίνεται ότι τους αξίζει να μείνουν αμόρφωτα και χωρίς εφόδια για τη ζωή τους (ευτυχώς θα αλλάξει με το Τεχνολογικό Λύκειο, εξαγγέλθηκε αυτό, ελπίζω πια ότι ΚΑΙ η κομμώτρια ΚΑΙ ο υδραυλικός θα μαθαίνουν Ιστορία, Μαθηματικά, Βιολογία, θα μορφώνονται και αυτοί, ΤΟ ΑΞΙΖΟΥΝ).

Και κανείς δεν μιλάει ποτέ γι αυτές τις καταφανείς κοινωνικές διακρίσεις, ούτε πολιτικοί, ούτε στελέχη της εκπαίδευσης, ούτε δημοσιογράφοι, κανείς. Μήπως ήλθε η ώρα να αλλάξει κάτι; Τι λέτε; Τώρα τουλάχιστον, που όσοι διαβάσανε την ανάρτησή σας και τις λίγες αυτές γραμμές σχολίων, ΜΑΘΑΝΕ επιτέλους τι είναι αυτά τα Τ.Ε.Ε., ΕΠΑ.Λ., ΕΠΑ.Σ., Τεχνική Εκπαίδευση και ποια άξια παιδιά μας, αδικημένα από όλη την κοινωνία, φοιτούν σ’ αυτά.

Ελπίζω το Τεχνολογικό Λύκειο που είναι στα σκαριά να αποτελέσει σύντομα μια ρηξικέλευθη τομή στην Εκπαίδευση, αποδεικνύοντας έμπρακτα ότι στην κοινωνία που οραματιζόμαστε για τα παιδιά μας, δεν θα υπάρχουν κοινωνικές διακρίσεις.
Αυτό θα είναι πραγματική επιτυχία.

Ευχαριστώ πολύ. Γιώργος Στάμος, Εκπαιδευτικός 1ου ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων.
_

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΜΑΘΗΤΩΝ – ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ. Μια πρώτη ματιά στο νέο πολυνομοσχέδιο.

Φαίνεται ότι υπάρχουν πολλές αντιφάσεις στην Παιδεία στο θέμα της ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ. Αναφέρω μερικές σχετικές νομοθετικές ρυθμίσεις με χρονολογική σειρά εφαρμογής αλλά χωρίς ημερομηνίες.

Κάποτε ΥΠΗΡΧΕ νομοθετημένη η βάση του 10 στις Πανελλαδικές Εξετάσεις.

Πριν μερικά χρόνια νομοθετικά καθιερώθηκε η εισαγωγική αξιολόγηση των εκπαιδευτικών (διαγωνισμός Α.Σ.Ε.Π.)

Πριν αρκετά χρόνια επίσης ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ η βάση του 10 στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. Όλοι πια οι μαθητές Γενικών Λυκείων εισάγονται άκοπα και απρόσκοπτα στα ΑΕΙ/ΤΕΙ (εκτός από αυτούς που δεν κάνουν ούτε τον κόπο να συμπληρώσουν μηχανογραφικό). Ακόμη και αυτοί που ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα δεν θα μπορούσαν να μπουν στο Πανεπιστήμιο, τώρα γίνονται «φοιτητές». Με βαθμούς μονοψήφιους στις πανελλαδικές. Μερικοί είναι τώρα και εκπαιδευτικοί !!

Νομοθετικά ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να υπάρχει αξιολόγηση στους μαθητές της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης στις προαγωγικές εξετάσεις μεταξύ των τάξεων. ΕΚΕΙ Ι Σ Χ Υ Ε Ι Η ΒΑΣΗ ΤΟΥ 10. Κανείς δεν φωνάζει να καταργηθεί στις προαγωγικές και οι μαθητές να περνάνε τόσο εύκολα στις επόμενες τάξεις όσο εύκολα περνάνε στα ΑΕΙ/ΤΕΙ όταν δεν υπάρχει η βάση του 10. Γιατί άραγε; Μάλλον για να μάθουν τουλάχιστον ανάγνωση (έστω και αν κομπιάζουν λίγο) και γραφή (προσέξτε όχι και ορθογραφία, μην το παρακάνουμε) και αριθμητικές πράξεις (με το κομπιουτεράκι βέβαια), γιατί αν πέρναγαν τις τάξεις με βαθμούς 02, 03 και 04 στην εικοσάβαθμη κλίμακα, να είστε βέβαιοι ότι ούτε αυτά δεν θα μάθαιναν (ΧΩΡΙΣ ΕΥΘΥΝΗ ΤΟΥΣ, ΤΟ ΤΟΝΙΖΩ).

Όταν νομοθετικά ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ η βάση του 10 στις Πανελλαδικές Εξετάσεις και όλοι πια οι μαθητές Γενικών Λυκείων εισάγονταν άκοπα και απρόσκοπτα στα ΑΕΙ/ΤΕΙ, Δ Ε Ν Κ Α Τ Α Ρ Γ Η Θ Η Κ Ε Γ Ι Α Ο Λ Ο Υ Σ.
Βέβαια κανείς δεν το πρόσεξε. Μάθετε λοιπόν: ΔΕΝ ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ (Τ.Ε.Ε. και μετά ΕΠΑ.Λ.). Κανείς δεν ενδιαφέρθηκε ΠΟΤΕ να καταργηθεί η βάση του 10 για τους μαθητές της Τεχνικής Εκπαίδευσης. Εξάλλου κανείς δεν ενδιαφέρεται γενικότερα για τους μαθητές της Τεχνικής Εκπαίδευσης. Δείτε αρκετές δημοσιεύσεις στο blog μου πάνω στο θέμα αυτό των κοινωνικών διακρίσεων που υφίστανται σε πολλά επίπεδα αυτοί οι μαθητές.
Δεν υπήρξαν λοιπόν διαμαρτυρίες, δημοσιεύσεις, αγανάκτηση, οργή, τεκμηρίωση του πόσο είναι άχρηστη η βάση του 10 για αυτούς τους μαθητές μας (αν είχε και γι αυτούς καταργηθεί, προφανώς θα μειώνονταν οι θέσεις για μαθητές Γενικού Λυκείου, και αυτό δεν το θέλαμε, έτσι δεν είναι;). Για μεγάλη μερίδα της κοινωνίας μας αυτοί είναι οι κακοί μαθητές, δεν αξίζουν αυτοί να πάνε στο Πανεπιστήμιο (ενώ οι άλλοι που γράφουν 03 και 04 στις πανελλαδικές «αξίζουν»).

Κάποτε άρχισε νομοθετικά ΠΑΛΙ να ΙΣΧΥΕΙ η βάση του 10 για μαθητές Γενικών Λυκείων. Τώρα, εξέγερση. Διαμαρτυρίες, δημοσιεύσεις, αγανάκτηση, οργή, τεκμηρίωση του πόσο είναι άχρηστη είναι η βάση του 10.

Τώρα ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ πάλι η ΒΑΣΗ του 10. Επιτέλους, γιατί είχαν τρομάξει οι ιδιοκτήτες διαμερισμάτων – κλουβιών στις φοιτητοζωούσες πόλεις της ένδοξης επαρχίας μας. Θα παύσουν οι διαμαρτυρίες.
Να σας προβλέψω κάτι; ΔΕΝ ΘΑ ΙΣΧΥΣΕΙ Η ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, αλλά δεν θα υπάρξει καμιά διαμαρτυρία γι αυτό. Τι είχες Γιάννη; Τι είχα πάντα. Ήδη οι θέσεις που τους διατίθενται είναι ελάχιστες σε σχέση με την αναλογία του αριθμού τους σε σχέση με τους μαθητές Γενικών Λυκείων (και μονοψήφιοι αριθμοί για στρατιωτικές σχολές, είδατε την σημερινή προκήρυξη;). Δείτε το Αριθμός Εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση: Η Μαθηματική Απόδειξη μιας Κοινωνικής Διάκρισης και θα πεισθείτε.

Μαζί με την κατάργηση της βάσης του 10, ΕΙΣΑΓΕΤΑΙ Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ και μετά το διορισμό τους.

ΤΕΛΙΚΑ ΕΧΟΥΜΕ:

1. ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΡΟΑΓΩΓΙΚΕΣ.
2. ΜΑΛΛΟΝ (με την εμπειρία του παρελθόντος) ΔΙΑΤΗΡΗΣΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ (ελπίζω να διαψευσθώ).
3. ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΜΑΘΗΤΩΝ ΓΕΝΙΚΩΝ ΛΥΚΕΙΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ.
4. ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ (διαγωνισμός Α.Σ.Ε.Π.)
5. ΥΠΗΡΕΣΙΑΚΗ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ μετά το διορισμό
6. ΚΟΙΝΩΝΙΚΕΣ ΔΙΑΚΡΙΣΕΙΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ ΤΗΣ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ.

Με το 1 συμφωνούν ΟΛΟΙ.
Με το 2 συμφωνούν (ή αδιαφορούν = συμφωνούν) οι περισσότεροι
Με το 3 συμφωνούν επίσης οι περισσότεροι
Με το 4 διαφωνούν οι μισοί περίπου
Με το 5 διαφωνούν οι περισσότεροι
Για το 6 αδιαφορούν ή συμφωνούν ή επιδιώκουν οι περισσότεροι (εδώ έχουμε ποικιλία !!)

Άρα η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ θα παραμείνει εσαεί ένα τουλάχιστον ζωντανό και ενδιαφέρον θέμα. Ελπίζω να μην παραμείνουν εσαεί ζωντανές και οι κοινωνικές διακρίσεις σε μαθητές της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Έχω γράψει συχνά στο παρελθόν για την αξιολόγηση. Και για πολλά άλλα. Αν δεν βαριέστε δείτε τα παρακάτω:

Η βάση του 10 και το σύστημα εισαγωγής στην Τριτοβάθμια εκπαίδευση
ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
ΠΕΡΙ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ
http://www.alfavita.gr/anakoinoseis/ank6_3_9_0002.php
ΘΕΣΕΙΣ - ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ

Δεν έχω πρόθεση από μόνος μου να επανέλθω, εκτός αν αυτή η ανάρτηση εγείρει κάποια συζήτηση. Δε νομίζω ότι έχω κάτι να προσθέσω στις παραπάνω δημοσιεύσεις. Θα προτείνω όμως εφόσον αποφασίσθηκε η κατάργηση της βάσης του 10, να ισχύσει και για τους μαθητές της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, για τους οποίους δυστυχώς ίσχυαν πάντα διακρίσεις και αδικίες εις βάρος τους σε πολλούς τομείς. Θα το γράψω και στο http://ypepth.opengov.gr/panaretos/?cat=27 μήπως προλάβουμε μια συνέχιση της αδικίας.

Το έχω ξαναγράψει άλλωστε ως σχόλιο στην ανάρτηση «Η βάση του 10 και η εκπαιδευτική πολιτική» 22-11-2009 στο ιστολόγιο του Υφυπουργού Παιδείας κ. Πανάρετου «ΑΠΟΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ (ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ)».
Έγραφα τότε: Ποτέ λοιπόν γι αυτούς τους μαθητές μας δεν είχε καταργηθεί η βάση του 10. Οι μαθητές της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης έπρεπε πάντα να συγκεντρώνουν από τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα ένα σύνολο μορίων τουλάχιστον ίσο με 1.000 (το μισό των 2.000 μορίων που είναι το μέγιστο), δηλαδή να έχουν επιτύχει τουλάχιστον τη βαθμολογική βάση 10 στην εικοσάβαθμη κλίμακα. Έτσι λοιπόν, πάντα έμεναν κενές θέσεις από αυτές που τους αναλογούσαν, ακόμη και πριν το 2006, που δεν συνέβαινε τότε στους αποφοίτους των Γενικών Λυκείων.

Επίσης, θα πρέπει οι θέσεις των ΑΕΙ/ΤΕΙ να διατίθενται ΑΝΑΛΟΓΙΚΑ στους απόφοιτους Λυκείων Γενικής και Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Όπως φαίνεται στο άρθρο Αριθμός Εισακτέων στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση: Η Μαθηματική Απόδειξη μιας Κοινωνικής Διάκρισης οι μαθητές της Επαγγελματικής Εκπαίδευσης ΑΔΙΚΟΥΝΤΑΙ με τη στέρηση θέσεων εισακτέων που δικαιούνται με βάση την αναλογία του αριθμού τους. Θα πρέπει να τους διατεθούν οι θέσεις αυτές, ταυτόχρονα με την κατάργηση της βάσης του 10 και γι αυτούς.

Προς πολλούς αποδέκτες:
Ελπίζω να συμφωνείτε.
Αλλιώς παρακαλώ δικαιολογείστε τη διαφωνία σας.

Ευχαριστώ για την προσοχή σας.
_