Το καράβι με τους κωπηλάτες

Ήταν ένα απ’ αυτά τα μεγάλα καράβια, γεμάτα κόσμο, κυρίως παιδιά, ψυχές αγνές, αμόλυντες που σε ξεκούφαιναν με τις φωνές τους, τα παιχνίδια τους, τους καυγάδες και τα τραγούδια. Το καράβι είχε βάλει πλώρη για μια νέα γη, πλούσια, όμορφη, κατάφορτη με αγαθά που όλοι είχαν ακούσει ότι υπάρχει, κανείς όμως δεν την είχε αντικρίσει από κοντά. Πολλοί δεν πίστευαν καν ότι υπάρχει. Τα παιδιά όμως το πίστευαν, ήταν βέβαια ότι θα την ανακαλύψουν. Δυστυχώς γι’ αυτά οι κυβερνήτες του πλοίου με τις στολές και τα γαλόνια είχαν άλλα σχέδια και όλο έστριβαν το πηδάλιο προς άλλες κατευθύνσεις, θαρρείς καμιά φορά πως θέλαν στα βράχια να το ρίξουν. 

Μα το καράβι αυτό ήταν κωπήλατο με πολλές σειρές πάγκους σε τρία επίπεδα, με χιλιάδες κωπηλάτες που τραβούσαν κουπί, συχνά κόντρα στα ρεύματα και στον άνεμο, με κακοκαιρία και φουρτούνα, ασταμάτητα και αγόγγυστα. Στο χαμηλότερο επίπεδο, κάτω κι από την ίσαλο σχεδόν, ήταν οι λεγόμενοι «τεχνικοί», αυτοί έκαναν πιο βαριά δουλειά και οι άλλοι δεν τους υπολόγιζαν σαν ίσους, πολλοί δεν ήξεραν καν ότι υπήρχαν. Όμως οι «τεχνικοί» συνέχιζαν με πείσμα, βοηθούσαν με όλες τους τις δυνάμεις και αυτοί ήταν κυρίως που έφερναν το πλοίο στα ίσα του όταν παρέκκλινε και κινδύνευε να πέσει σε  ύφαλα και ξέρες από τις στραβοτιμονιές των καπεταναίων.  

Ξαφνικά μια μέρα παράδοξα ήρεμη, με θάλασσα γαλήνια και ουρανό καθάριο ακούστηκε ένας θόρυβος. Είχαν κατέβει κάποιοι γαλονάδες και με τη βία άρπαξαν κάποιους κωπηλάτες από τους «τεχνικούς» και τους πέταξαν στη θάλασσα.

Τα … νέα είναι ΚΑΛΑ !!!!!!!

1ο ΕΠΑ.Λ. ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ 

Προστίθεται: ΝΕΑ  ΕΙΔΙΚΟΤΗΤΑ   

Επιτέλους: Η ειδικότητα που χρειάζονταν τα Άνω Λιόσια, το Ζεφύρι, η Φυλή, μια τεράστια περιοχή με 30.000 + πληθυσμό που αυξάνεται σταθερά.

Με το ΦΕΚ 1366, τ.Β' 28 Μαΐου 2014 μάθαμε επιτέλους και με μεγάλη ανακούφιση ότι: 

Μετά την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ από το 1ο ΕΠΑ.Λ. και την ΕΠΑ.Σ. Άνω Λιοσίων των ειδικοτήτων ΝΟΣΗΛΕΥΤΙΚΗΣ, ΒΡΕΦΟΝΗΠΙΟΚΟΜΙΑΣ, ΒΟΗΘΩΝ ΙΑΤΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΩΝ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΩΝ, ΑΙΣΘΗΤΙΚΗΣ, ΚΟΜΜΩΤΙΚΗΣ και ΒΟΗΘΩΝ ΟΔΟΝΤΟΤΕΧΝΙΤΩΝ οι πάνω από 100 μαθητές και μαθήτριες (οι μαθήτριες σε συντριπτικά μεγαλύτερο ποσοστό 80-90%) επιτέλους θα βρουν από το Σεπτέμβρη κιόλας στο 1ο ΕΠΑ.Λ. μια νέα ειδικότητα αιχμής που θα αντικαταστήσει ΟΛΕΣ τις υπόλοιπες. 

Προφανώς θα προηγήθηκε μια ενδελεχής έρευνα στην περιοχή για να

ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων, Αγιασμός 2014

Στο ΕΠΑ.Λ. καλή χρονιά
δασκάλοι, μαθητές, γονείς
κι αν έρθει βαρυχειμωνιά
θα 'ν' επίτηδες θαρρείς

κόντρα να πάτε στον καιρό
που σαρώνει τα σχολεία
νικητές!! τα θέλετε όλα
μόρφωση, ζωή, παιδεία

σήμερα καντε μια αρχή
στο σπίτι, στο σχολείο
δώστε υπόσχεση ιερή
με όπλο ένα βιβλίο

δε θα σας κλέψουν τη χαρά
δε θα υποχωρήσετε
θα βγείτε στη ζωή μπροστά
τον κόσμο θα κερδίσετε

Καλή χρονιά, καλή πρόοδο φοβεροί ΕΠΑΛίτες καθηγητές και μαθητές, καλή δύναμη.
Με αγάπη, ένας παλιός ΕΠΑΛίτης
_

ζω

τι κι αν βρέχει και χιονίζει
και αστράφτει και βροντά;

αν ανθίζει η κατάμαυρη πέτρα
και αν κάποια πουλιά τραγουδάνε
κι ένας κρότος δε σπάει τη σιωπή
κι ένα μωρό αναίτια δεν κλαίει
και μιας μάνας δεν ακούω κραυγή
το μαχαίρι δε γυρνάει στην πληγή

κι αν οι λύκοι μερέψανε φύγαν
και τα φίδια χαθήκαν στο χώμα
κι αν Θεοί κατεβήκαν στη γη
και ο ήλιος δε σβήνει στο κύμα
κι αν είναι ακόμα Κυριακή
στου παραδείσου την αυλή

αν δεν είσαι δω
και μόνος πια είμαι
δεν ανασαίνω
μα και πάλι ζω
η φωτιά αργοσβήνει
μα και πάλι ζω
η ελπίδα πεθαίνει
μα και πάλι ζω
ο νους μου σαλεύει
μα και πάλι ζω

γιατί σε θυμάμαι
γι' αυτό ζω

ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ ΣΤΗΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Τα πράγματα είναι απλά.

Πανελλαδικώς γίνονται όλη τη χρονιά και τις επόμενες μέρες εντείνονται κινητοποιήσεις εκπαιδευτικών Α/θμιας και Β/θμιας για να ακυρώσουν τα σεμινάρια της αξιολόγησης και την εφαρμογή της στα σχολεία. 

Φυσικά, η λέξη "αξιολόγηση" μόνο θετική έννοια έχει και ήταν λάθος που δεν διαχωρίστηκε επαρκώς εδώ και χρόνια από τον "επιθεωρητισμό" και τη "χειραγώγηση" με πρωτοβουλίες αυτοαξιολόγησης στα σχολεία από τους συλλόγους καθηγητών που θα αναδείκνυαν τα προβλήματα των σχολείων με τις ελλείψεις καθηγητών, τις ακατάλληλες υποδομές και εξοπλισμούς, τα αναχρονιστικά βιβλία, τα μονολιθικά προγράμματα σπουδών κ.λπ. και θα προωθούσαν τη βελτίωση της εκπαιδευτικής διαδικασίας με ενδοσχολικές εκδηλώσεις, μαθήματα, σεμινάρια, ερευνητικές μελέτες, προγράμματα μαθητικών δραστηριοτήτων, αξιοποίηση βιβλιοθηκών και εργαστηρίων, συνδιδασκαλίες κ.λπ. διαδικασίες που νομίζω όλοι οι σύγχρονοι εκπαιδευτικοί επικροτούν και πολλοί ήδη τις εφαρμόζουν με ατομικές πρωτοβουλίες για όφελος δικό τους και των μαθητών τους.

Τώρα βρεθήκαμε να εφαρμόζει η κυβέρνηση με πρόσχημα την αξιολόγηση διαδικασίες που φοβούνται οι συνάδελφοι ότι θα οδηγήσουν τελικά σε διαθεσιμότητες και απολύσεις. 

Αυτό λοιπόν φοβούνται οι συνάδελφοι. Τις απολύσεις. Μα δεν βλέπουν ότι αυτές ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΗΔΗ ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΕΣ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗΣ; Άρα δεν είναι ΟΞΥΜΩΡΟ οι συνάδελφοι να παλεύουν εναντίον της αξιολόγησης, εισπράττοντας τη θυμηδία της κοινωνίας που θεωρεί την αξιολόγηση ως απαραίτητη για τη βελτίωση της εκπαίδευσης των παιδιών της (έγραψα παραπάνω πώς πρέπει να γίνει με εκπαιδευτική πρωτοβουλία) και ταυτόχρονα να ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ ΓΙΑ ΤΙΣ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΠΟΥ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΤΩΡΑ; 

Δεν θα ήταν πιο λογικό και αποδοτικό αν 150000+ συνάδελφοι

Ένας ποιητής. Επτά λέξεις. Σαράντα διηγήματα.

Ένα ταξίδι ακόμη ...

Η συλλογή με τις ιστορίες που διακρίθηκαν στον διαγωνισμό «ΛόγωΤέχνης» (Διαγωνισμός διηγήματος "ΛόγωΤέχνης") μόλις κυκλοφόρησε! http://www.metaixmio.gr/products/2604--.aspx

Δείτε τη λίστα των διηγημάτων και των δημιουργών: http://logotexnis.artspot.gr/contest-2013/4-win-list

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΜΕΡΟΣ 4ο

Για πόσο ακόμη; Απάντηση στα ερωτήματα που θέσαμε στο 3^ο μέρος του αφιερώματος στο ΑΝΤΙΑΘΛΗΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και στο ΜΟΥΝΤΙΑΛ του ΑΙΣΧΟΥΣ.

                                                      ΑΠΑΝΤΗΣΗ :

Γ Ι Α    Ο Σ Ο    Ε Μ Ε Ι Σ    Θ Α    Τ Ο     Ε Π Ι Τ Ρ Ε Ψ Ο Υ Μ Ε.

Ειδικά εμείς οι εκπαιδευτικοί πρέπει να παίξουμε ένα σημαντικό ρόλο. Ας προκαλέσουμε στις τάξεις συζητήσεις, από το Δημοτικό ακόμη. Ας βοηθήσουμε τα παιδιά μας να καταλάβουν ότι προέχει η μόρφωσή τους, η ζωή τους, ο υγιής αθλητισμός, ο πολιτισμός. Να καταφέρουν οι μαθητές μας να βλέπουν το ποδόσφαιρο σαν ένα μέσο ευχαρίστησης και άθλησης όταν οι ίδιοι παίζουν και μόνο τότε. Όπως δηλαδή πρέπει να βλέπουν και κάθε άθλημα.

Ας τους το δείξουμε όμως και εμείς, με τη στάση μας. Ας πάψουμε να είμαστε οπαδοί και ας παραμείνουμε φίλαθλοι.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ να μην αφιερώσουμε στο Μουντιάλ του αίσχους, είτε ως θεατές είτε ως αναγνώστες εντύπων και διαδικτύου.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ να μην πάει σε προϊόντα που σχετίζονται με το Μουντιάλ με στόχο τα υπερκέρδη της FIFA και των παγκόσμιων κυκλωμάτων που λυμαίνονται και εκμαυλίζουν κάθε αθλητικό γεγονός.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΕΥΡΩ να μην πάει σε στοιχήματα και κάθε μορφής νόμιμο ή παράνομο τζόγο με αφορμή το ποδόσφαιρο.

ΟΥΤΕ ΕΝΑ ΛΕΠΤΟ να μην θυσιάσουν τα παιδιά μας από τον πολύτιμο χρόνο τους για να εθιστούν στον παράλογο ποδοσφαιρικό φανατισμό και να χάσουν από την ομορφιά της παιδικής και εφηβικής ζωής τους ως θυσία στη βία, στην αγριότητα, στην ανοησία, στην απολίτιστη συμπεριφορά, στην κακοποίηση και φτώχεια της γλώσσας και της αισθητικής.

Με δυο λόγια, εμείς και τα παιδιά μας,

Ας γυρίσουμε την πλάτη μας στο σάπιο παγκόσμιο οικοδόμημα του επαγγελματικού ποδοσφαίρου. Δεν το χρειαζόμαστε.

Μας υποτιμά βαθιά ως ανθρώπους και βλάπτει σοβαρό τον αθλητισμό και τον πολιτισμό.
_

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΜΕΡΟΣ 3ο

Για πόσο ακόμη;
------- ------- ------- -------
Θυμηθείτε το διάλογο που παρέθεσα στο 1^ο μέρος του αφιερώματος στο ΑΝΤΙΑΘΛΗΜΑ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ και στο ΜΟΥΝΤΙΑΛ του ΑΙΣΧΟΥΣ. Πόσες ακόμη φορές θ’ ακούσουμε από γνωστούς ή αγνώστους, συγγενείς και φίλους, πολύ συχνά και από μαθητές μας διαλόγους σαν τον παραπάνω; Όπου εκτός από το ποδόσφαιρο, δεν υπάρχουν άλλα θέματα συζήτησης, δεν υπάρχουν κοινωνικά ζητήματα, προβλήματα, δεν υπάρχει η ανάγκη για επικοινωνία, κοινωνική επαφή, δεν απασχολούν τα νέα για την οικογένεια, τους φίλους, την υγεία, τη δουλειά. Προέχει όλων η «συζήτηση» για τη μπάλα. Τίποτε άλλο.

Για πόσο λοιπόν ακόμη θα συνεχίζεται παγκοσμίως αυτή η κυριαρχία του αντιαθλήματος ποδοσφαίρου σε ψυχές, συνειδήσεις, ζωές; Για πόσο ακόμη θα διαλύει οικογένειες και θα υποτιμάει κοινωνικές σχέσεις;

Για πόσο ακόμη το ποδόσφαιρο θα κυριεύει το μυαλό των ανθρώπων και θα τους διαστρέφει από την υγιή, φυσιολογική διαδικασία σκέψης; Για πόσο ακόμη ο απόλυτος παραλογισμός θα οδηγεί στη θεοποίηση της μπάλας και των ομάδων και μέχρι και …«ύμνοι» θα τους αφιερώνονται;

Και ακόμη χειρότερα, για πόσο ακόμη θα βλέπουμε να ΣΚΟΤΩΝΟΝΤΑΙ δεκάδες άνθρωποι στα γήπεδα, να βρίσκουν φρικτό θάνατο ποδοπατημένοι από ορδές αγρίων που επελαύνουν σα να πηγαίνουν σε αληθινό πόλεμο;

Για πόσο ακόμη θα αντικρίζουμε τα πρωτοσέλιδα των ποδοσφαιρικών (δήθεν αθλητικών) εφημερίδων με τους γελοίους πηχυαίους τίτλους «Ήρωες, Κάφροι, Θρύλος …» και άλλες ανοησίες; Για πόσο ακόμη θα κακοποιείται η γλώσσα μας με «ποδοσφαιρικούς διαλόγους»; 30-40 λέξεις, οι μισές βρισιές είναι όλο κι όλο το λεξιλόγιο ενός φανατικού ποδοσφαιρόφιλου.

Για πόσο ακόμη θα συντηρούνται τα φυλετικά στερεότυπα του άντρα να βλέπει μπάλα και της γυναίκας να σερβίρει μπίρες και καφέδες ενώ οι συζητήσεις στις παρέες γρήγορα διαχωρίζονται σε «αντρικές» για τη μπάλα και «γυναικείες» για ρούχα και παπούτσια;

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΜΕΡΟΣ 2ο

Μουντιάλ 2014. Παγκόσμιο παραλήρημα ανοησίας. Γεγονότα, προβλέψεις.
------- ------- ------- -------
Βλέπουμε λοιπόν αυτές τις μέρες το παγκόσμιο παραλήρημα για το Μουντιάλ όπου η τύχη ευνόησε δυστυχώς (μετά λόγου γνώσεως το οξύμωρο) και την Ελλάδα να συμμετάσχει ξανά μετά το φιάσκο του 2010 και βέβαια η διαδρομή είναι προδιαγεγραμμένη. Με την εμπειρία λοιπόν του προηγούμενου Μουντιάλ της Νότιας Αφρικής είναι σίγουρο πως θα έχουμε και εδώ μια σύντομη «αγωνιστική» πορεία της Εθνικής ομάδας, τα ποδοσφαιρικά μεγαθήρια δεν θα την αφήσουν να προχωρήσει και πολύ. Μέχρι να μας δώσουν το εισιτήριο της επιστροφής βέβαια, θα δούμε στις μεταδόσεις από τους αγωνιστικούς χώρους αφιονισμένους Έλληνες φιλάθλους να μπαίνουν μπροστά στην κάμερα βαμμένοι στο πρόσωπο με τα χρώματα της σημαίας μας να ουρλιάζουν, να χοροπηδάνε, να καλούν τους απανταχού Έλληνες να πάνε επί τόπου για να πολεμήσουν μάλλον και μπορεί να ξανακούσουμε και τις βουβουζέλες, αυτό το ….πολιτιστικό δημιούργημα του προηγούμενου Μουντιάλ.

Θα δούμε τις καφετέριες στην Ελλάδα γεμάτες κόσμο με τις γιγαντοοθόνες να αποτελούν απαραίτητο εξάρτημα κάθε στεκιού που παλιότερα ήταν χώρος κοινωνικής επαφής και συζήτησης. Όταν (αν) βάζει η Εθνική κάποιο γκολ, όλοι θα πετάγονται σαν ελατήρια, θα ουρλιάζουν, θα βρίζουν («τους $#^&*^*;#αμε», «γκολ ρε π^%^$, γκόοοοολ», θα αναποδογυρίζουν τραπέζια, ο παρουσιαστής στο γυαλί θα ουρλιάζει ή και θα … κλαίει. Γίνανε αυτά το 2010, τα είδαμε όλοι. Στείρος φανατισμός, ανωριμότητα, αμυαλιά. Λες και δεν έμαθαν τόσα χρόνια ποια θα είναι η πορεία τελικά, με τόσες επαναλήψεις.

Και μετά την προδιαγεγραμμένη αποπομπή μας, θα γυρίσουμε «νικητές», «παλληκάρια», «ήρωες» αλλά απλώς … άτυχοι. Θα ξεβάψουμε τα πρόσωπα και θα θάψουμε τα τσεκούρια του πολέμου και αφού θα έχουμε κάνει το «ιερό» μας χρέος θα μπορέσουμε πια

ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ. Η ΠΑΡΑΚΜΗ ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ. ΜΕΡΟΣ 1ο

Ποδόσφαιρο, παλιό, τετριμμένο θέμα, πολυσυζητημένο. Τώρα τελευταία καταπιάνομαι με κάτι παλιά ζητήματα και ίσως δημιουργώ στους ευάριθμους αναγνώστες μου μια κάποια πλήξη, αλλά η επικαιρότητα, δηλαδή το παγκόσμιο ΑΝΤΙΑΘΛΗΤΙΚΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ (Παγκόσμιο Κύπελλο) που θα διεξαχθεί σε λίγες μέρες με κεντρίζει και εύκολα υποκύπτω να δώσω λίγη τροφή στη σκέψη για το θέμα. Εξάλλου η Εκπαίδευση συνδέεται άμεσα με το θέμα, δεν θα διαφωνήσετε, το ξέρω. Όλοι έχουμε βιώσει μέσα στα σχολεία το φανατισμό με το ΑΝΤΙΑΘΛΗΜΑ ποδόσφαιρο, τη βία μεταξύ αμούστακων και ανώριμων οπαδών και ΚΑΘΟΛΟΥ φιλάθλων μαθητών, την αγενή και προσβλητική συμπεριφορά τους και φυσικά την αδιαφορία για τη μάθηση τη σχετιζόμενη με τον οπαδισμό και την απαξίωση του σχολείου, της κοινωνίας, της ζωής χωρίς υπερβολή.

Η θεοποίηση της μπάλας, της ομάδας, των (χρυσοπληρωμένων) ποδοσφαιριστών μόνο με θρησκευτική αίρεση παγκόσμιας εμβέλειας μπορεί να παρομοιωθεί. «Θρύλε, Θεέ μου, Ολυμπιακέ μου» και άλλες παρόμοιες ανοησίες αποτελούν τα ιδανικά χιλιάδων παιδιών που βέβαια η πολιτεία μας ευνοεί και επικροτεί στέλνοντας τους απόμαχους «θεούς της μπάλας» στη Βουλή, στο Ευρωκοινοβούλιο και σε δημόσιες σημαντικές θέσεις ευθύνης να ορίζουν τις τύχες μας με μόνο εφόδιο ότι ξέρουν να κλωτσάνε ένα φουσκωμένο τόπι και να ουρλιάζουν πανηγυρίζοντας όταν το τόπι μπαίνει σε δίχτυ πανηγυρίζοντας για το … κατόρθωμα. Βέβαια αυτοί πανηγυρίζουν γιατί θα γεμίσουν τις τσέπες τους με τα λεφτά των κορόιδων οπαδών και από τις διαφημίσεις σαμπουάν, οι ανόητοι οπαδοί και πιστοί προσκυνητές πανηγυρίζουν γιατί … γιατί … εδώ βοηθείστε με, δε μπορώ να βρω το λόγο (πέρα από τη φροϋδική ταύτιση). Να μην ξεχάσω ότι στους πανηγυρισμούς ΟΛΑ επιτρέπονται, βρισιές, χτυπήματα, μάχες αληθινές, εκρηκτικά, καταστροφές, τραυματισμοί, ΘΑΝΑΤΟΙ, όλα είναι στο «παιχνίδι».

Θα έχει τέσσερα μέρη η γραφτή αυτή κατάθεση απόψεων. Εν συντομία, επικοινωνία «φιλάθλων» (η αφορμή), προβλέψεις – γεγονότα, ερωτήματα και βέβαια απαντήσεις - προτάσεις. Ευπρόσδεκτα σχόλια, σχολιανά, διαφωνίες, αντιρρήσεις. Ας ξεκινήσουμε.

------- ------- ------- ------- 

ΜΕΡΟΣ 1ο: ΕΠΙΠΕΔΟ ΣΚΕΨΗΣ ΚΑΙ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑΣ ΚΛΑΣΙΚΩΝ «ΦΙΛΑΘΛΩΝ» ΤΟΥ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟΥ

------- ------- ------- -------

Ο παρακάτω διάλογος έγινε πριν από καιρό στο τρένο και βέβαια δεν είναι τόσο ακριβής αλλά η ουσία δεν αλλάζει.

-Γιάννη, τι γίνεται ρε, που ’σαι ρε χαθήκαμε…

- Γεια σου ρε Πέτρο, πόσα χρόνια ρε,

Ένα ακόμη ταξίδι ...

http://logotexnis.artspot.gr/


Το θέμα του διαγωνισμού
Το έτος 2013 είναι αφιερωμένο στον Κωνσταντίνο Π. Καβάφη και ο φετινός διαγωνισμός «ΛόγωΤέχνης 2013» τιμά τη μνήμη του μεγάλου Αλεξανδρινού ποιητή.
Το θέμα του διαγωνισμού είναι ελεύθερο, όμως οι συμμετέχοντες θα πρέπει να συμπεριλάβουν στην πλοκή του διηγήματός τους τις ακόλουθες επτά συγκεκριμένες λέξεις (σε οποιαδήποτε πτώση ή αριθμό): Δρόμος, Ηδονή, Λιμάνι, Κεχριμπάρι, Ταξίδι, Γέρος, Καλοκαίρι   (Οι λέξεις περιέχονται στο ποίημα «Ιθάκη» του Κ.Π. Καβάφη).

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΥ

 Έγκυρες 1912 συμμετοχές. Τα 40 παρακάτω διακριθέντα διηγήματα θα εκδοθούν σε βιβλίο από τις εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ. 

Σβηστήκανε οι μνήμες

Μάχονται οι αετοί
με περιστέρια τάχα;
Μην αψηφούν οι θεριστές
τις έχιδνες στα στάχυα;

Μηνύματα από κοντινούς
καιρούς μας συνοδεύουν
Από νεκρούς που χάρισαν
στα νιάτα τους ελπίδες

Που χάραξαν και φώτισαν
λεύτερα μονοπάτια
Ταφόπλακες στο φασισμό
στις μαύρες τις σελίδες

Μα στη δική μας τη γενιά
σβηστήκανε οι μνήμες
Ανάμεσά μας αφθονούν
βίας ταγοί κι ολέθρου

Δαίμονες; Τέρατα; Στοιχειά;
δε βάζει ο νους του ανθρώπου
Μάσκες φορούν, κρατούν σπαθιά
δόκανα στήνουν λάθρα

Πίσω τους δεν κοιτούν ποτέ,
σαράντισε η πίκρα
Δύναμη; Φως; Καρδιά; Ψυχή;
Στάχτες κι αποκαΐδια

Κι αν τώρα τους χειροκροτείς,
δε βλέπεις τα σημάδια
Θα ‘ρθει καιρός να νοσταλγείς
τον ήλιο στα σκοτάδια

Τα βινύλια έχουν μια μαγεία ...

 Τα ΒΙΝΥΛΙΑ, κόντρα στα άχρωμα gigabytes των μοντέρνων μαγνητικών μέσων, σε προκαλούν  να τα αγγίξεις, να τα κοιτάξεις, να τα χειριστείς με σεβασμό και εν τέλει να χαθείς μέσα στους ήχους τους.

Θαρρείς πως ΒΛΕΠΕΙΣ τη μουσική τη στιγμή που ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ καθώς η βελόνα έρχεται σε επώδυνη επαφή με τον αγαπημένο σου δίσκο και που κάθε φορά τον πληγώνει έστω ανεπαίσθητα μα και ανεπανόρθωτα.

Και ο ΔΙΣΚΟΣ, που ήρεμα και σταθερά γυρνάει στο πλατό, αναπόφευκτα αιχμαλωτίζει το βλέμμα και το μυαλό συνάμα σε κάθε ξάφνιασμα του ήχου, σε κάθε χρωματισμό της φωνής, σε κάθε κρεσέντο της μουσικής, σε κάθε αλλαγή του τέμπο, στο έμπα κι άλλου οργάνου στην ορχήστρα, σε κάθε ιδιότροπο σόλο της κιθάρας...

Η ΑΠΟΛΑΥΣΗ απογειώνεται για τους ψαγμένους ηχολάτρες που «πειράζουν» την ευθυγράμμιση και το βάρος της βελόνας πάνω στο δίσκο, το ύψος και τη φυγόκεντρο του μπράτσου, τις στροφές και τα στατικά φορτία. Άλλη αίσθηση, από αγαπημένα μα και χιλιοπαιγμένα βινύλια. 

Το ΧΡΩΜΑ του δίσκου συνήθως μαύρο, η κλασική αγαπημένη μορφή, μα δεν είναι και τόσο σπάνια και τα έγχρωμα βινύλια, κόκκινα, μπλε, κίτρινα, ακόμη και διάφανα χωρίς χρώμα. Θα βρείτε και συλλεκτικά με εικόνες σ’ όλη τους την επιφάνεια, αληθινά έργα τέχνης.

Και καθώς θα ζεις τη μουσική, θα κρατήσεις στα χέρια σου το απαραίτητο από χαρτόνι σκληρό ΕΞΩΦΥΛΛΟ του δίσκου. Πολύπλοκο ή λιτό και απέριττο, έγχρωμο ή ασπρόμαυρο, μονό ή διπλό, με ένθετο ή χωρίς, το εξώφυλλο είναι συχνά ένα EΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ, χάρμα οφθαλμών, με ζωγραφιές, σκίτσα, φωτογραφίες, λέξεις, στίχους, ονόματα. Συχνά ένα όμορφο εξώφυλλο είναι ο λόγος που αποκτάς ένα δίσκο βινυλίου. Σε ταξιδεύει, σε συγκινεί, σε μαγεύει.

Τα ΒΙΝΥΛΙΑ είναι ζωντανά, μαγικά, αναντικατάστατα. Καλή σας ακρόαση !! 

_