Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

ΜΕΤΑΘΕΣΗ …


Φίλοι μου, βγήκε τ' όνειρο!!! Τα κενά ήταν - ανέλπιστα – στη Β’ Αθήνας ...

Τα συναισθήματα είναι ανάμικτα, η ειλικρινής χαρά μου έχει και κάποιες σκιές. Είναι όμως φυσικό και ανθρώπινο μετά από δέκα όμορφα χρόνια - μια ζωή - στο ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων, με μαθητές άξιους και αγωνιστές της ζωής, με αγαπημένους φίλους και συναδέλφους, με κοινούς κόπους και θυσίες κυρίως για το καλό των μαθητών καθώς και για την προσωπική μας εξέλιξη και ολοκλήρωση μέσα από το σχολικό περιβάλλον, την εκπαιδευτική διαδικασία, τις ανθρώπινες σχέσεις, την επικοινωνία. 

Κέρδισα τόσα πολλά ως άνθρωπος στο σχολείο της καρδιάς μου - έτσι θα παραμείνει το ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων για πάντα - που δεν πιστεύω ότι θα τα ξαναβρώ πουθενά - καθώς δεν απέχω και πολλά χρόνια από το τέλος της επαγγελματικής μου πορείας. Θα μου πείτε, γιατί τότε η αίτηση; Εντάξει, πάντα υπάρχουν γιατί και διότι, πάντα η ελπίδα για το καλύτερο μάς οδηγεί να αλλάζουμε στόχους και να προχωράμε σε διαφορετικά μονοπάτια, να κρατάμε τα θετικά που μας κάνουν πιο δυνατούς και να κοιτάμε μακριά, να προχωράμε. Και τα θετικά ήταν πολλά στο ΕΠΑ.Λ. Άνω Λιοσίων, έχω άπειρες όμορφες αναμνήσεις γεμάτες συναισθήματα αλληλεγγύης, φιλίας, αγάπης και εκτίμησης.

Ευχαριστώ όλους τους μαθητές μου, τους γονείς τους, τους συναδέλφους μου και τους φίλους μου, δεν τους ξεχνώ ποτέ, νιώθω ότι δεν έφυγα ποτέ, θα είναι για πάντα μέσα στην καρδιά μου. Θα συνεχίσουμε όλοι τη δουλειά μας, τον αγώνα μας, τη ζωή μας πιο ώριμοι και πιο δυνατοί για να βγουν αληθινά τα όνειρά μας και κυρίως των νέων παιδιών μας για ένα επιτέλους όμορφο κόσμο που μας αξίζει.

Η άνοιξη είναι μακριά
Τ’ όνειρο την αγγίζει …
_

Παρασκευή, 6 Μαΐου 2016

Το σκυλί



Σουρούπωσε για τα καλά,
κι έστρωνα καθαρά τραπεζομάντηλα,
στην πίσω αυλή, με τις περικοκλάδες,
Είχανε φύγει πια όλοι οι πελάτες
να’ ναι όλα έτοιμα για αύριο

Μα δε βιαζόμουνα, περίμενα,
στην ώρα της ερχότανε η γριούλα,
το αλαφροπάτημά της μήτε τ’ άκουγα
-Μην ενοχλώ γιόκα μου, έχεις δουλειά,
έμεινε για το σκυλάκι, κάνα κόκκαλο;

-Στα φύλαξα κυρά - Βαγγελιώ, μην ανησυχείς,
τι να τα κάνω, θα τα πέταγα
Δυο χρόνια τώρα έρχετ’ η καημένη
Για ν’ αγαπάει τα ζωντανά, θα πει
καλός άνθρωπος πως θα’ ναι

Δεν ήρθε μια, δεν ήρθε δυο
αναρωτήθηκα, δε ρώτησα,
Πρωί πρωί στο πόστο μου, ορεξάτος
κρίμα, για το σκυλάκι της γιαγιάς,
θα χόρταινε καλά, χτες, είχαμε κόσμο

Ντιν-νταν λυπητερό, κατάλαβα
κάποια ψυχή ανάπαυση ζητάει
Μονάχα ας μην είναι Θε μου, σκέφτηκα,
νια που τον έρωτα δεν πρόφτασε
ή νιος που τη ζωή δε χόρτασε 

Κι απ’ τη στροφή απρόσκλητη ερχότανε 
η θλιβερή πομπή, η αδυσώπητη
πεντ’ έξι ανθρώποι όλοι κι όλοι,
Το φέρετρο μικρό, ελαφρύ φαινότανε
βιάζονταν κιόλας μην αρχίσει η βροχή

-Ποιος έφυγε, ρωτάω, τον τελευταίο στη σειρά
-Ήταν μεγάλη, μου λέει, μια γιαγιά
γειτόνισσα, δεν είμαι συγγενής
έζησε βάσανα πολλά,  ησύχασε πια
Βαγγελιώ τη λέγανε, παιδιά δεν είχε

-Θεός σχωρές’ τη, την καημένη
για το σκυλάκι της τής μάζευα αποφάγια
-Όχι μου’ πε λάθος κάνεις
η κυρά – Βαγγελιώ δεν είχε σκυλί
μόνη της ήταν, ολομόναχη 

Πέμπτη, 28 Απριλίου 2016

Καλή Ανάσταση

Πάσχα,
τι να πεις
όλα είναι γνωστά
και όλα άγνωστα

Όλοι πενθούν
κι όλοι γιορτάζουν
μα κυρίως
όλοι εύχονται
όλοι ζητούν
προκλητικά
με αναίδεια περισσή
υπέρογκο αντάλλαγμα
για ένα ψεύτικο δάκρυ
για τη θυσία Του

Και οι ευχές ανθίζουν
και μαραίνονται
απορία καμία

Αλήθεια
ποιος πενθεί και
ποιος γιορτάζει
για το δικό του Πάσχα;

Όταν τη δική σου θυσία
μπορέσεις να προσφέρεις
- ευκαιρίες πολλές -
τότε θα έλθει
η Ανάστασή σου
μαζί με τη δική Του

Μόνο τότε
η ευχή που θα κάνεις
θα καρπίσει

Καλή Ανάσταση

Σάββατο, 16 Απριλίου 2016

Το Χαμόγελο του Παιδιού


Είδα πουλιά στον ουρανό
Είδα φωτιά στ' αστέρια
Φεύγουν τα σύννεφα θαρρώ
και σα ν' αχνοφωτίζει


Πικρή που είν' η καταχνιά
Χρόνια και χρόνια η ζωή μας
Μα ένα παιδί χαμογελά
Η ελπίδα σα ν' ανθίζει

Να το πιστέψω ίσως μπορώ
Κλείνω τα μάτια, και το φτάνω
Η άνοιξη είναι μακριά
Τ' όνειρο την αγγίζει ...

(αφιερωμένο στο μικρό Κωνσταντίνο)
Γ.Σ.

Τρίτη, 23 Φεβρουαρίου 2016

Ευρώπη, 2016


Μπορούμε να κοιμόμαστε ήσυχοι. Επιτέλους, η διαλογή στην Ευρώπη γίνεται κανονικά. Μετά από κρανιομέτρηση, απόσταση ζυγωματικών, οδοντική σύγκλειση και χρωματική διάγνωση δέρματος, 1500 πρόσφυγες εστάλησαν από την Ειδομένη πίσω στην Αθήνα ως ακατάλληλοι για περαιτέρω επεξεργασία. Η τεχνολογική πρόοδος επιτρέπει πια στον πολιτισμένο κόσμο να επιλέξει και να διασώσει τα καλά γονίδια που θα βελτιώσουν την Ευρωπαϊκή φυλή και να διαφυλαχτούν έτσι οι αξίες και τα ιδανικά του δυτικού πολιτισμού που βρίσκεται σε κίνδυνο ...
_

Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Του θανάτου


Γύρω μας θάνατος πολύς
και πόση στεναχώρια
πόσες μανάδες που θρηνούν
πόσα παιδιά που κλαίνε


Σε θάλασσες και σε στεριές
καλύβες και παλάτια
δεν έχει τόπο να κρυφτείς
και δρόμο να ξεφύγεις

Αναμετριέται ο Χάροντας
και κονταροχτυπιέται
με του αγρού τα δειλινά
με της ζωής τα στάχυα

Και βγαίνει πάντα νικητής
άσπλαχνος μαύρος δήμιος
δίχως καρδιά πώς να νοιαστεί
τη νιότη που πεθαίνει

Μην ήταν κάποτε θνητός
που έρωτα ποθούσε
μα κλέψαν την αγάπη του
μαυρίσαν την ψυχή του;

Μην οργισμένος και τρελός
όλους τους εκδικιέται
γέρους και νιους, κι αναζητά
μάταια τους ενόχους;

Πόσες ζωές θα χρειαστεί
πόσες χιλιάδες χρόνια
να βγει ο ήλιος μια φορά
αλλά να φέγγει αιώνια
_

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

ΠΡΟ-ΠΟ και αναμνήσεις


Από τον τοίχο του φίλου Δημήτρη Κόκκοτου στο Facebook βρήκα τη φωτογραφία και μου έφερε αναμνήσεις από τα παλιά. Πολύ αργότερα βέβαια από αυτό το δελτίο της φωτογραφίας, το 1980 περίπου, φοιτητής, δούλευα στη διαλογή δελτίων, στο κτήριο της Ομόνοιας του ΟΠΑΠ, από το απόγευμα μετά τους αγώνες έως 2 - 3 τη νύχτα πολλές φορές. Σε κάθε αίθουσα διαλογής 15-20 άτομα, φοιτητές συνήθως, με κραγιόνια κόκκινα και μπλε (κόκκινα νομίζω στην α' διαλογή και μπλε στη β') και αφού είχαμε αποστηθίσει τη νικήτρια στήλη σβήναμε γρήγορα τα λάθη στα δελτία, 3 λάθη και το "πετάγαμε". Δε θυμάμαι πόσο πληρωνόμαστε, με την ώρα πάντως ήταν, λίγα χρήματα. Υπήρχε αυστηρός υπεύθυνος διαλογής σε κάθε αίθουσα, επέβλεπε να βγάζουμε ένα αριθμό δελτίων ο καθένας τουλάχιστον, έγραφε τις "επιδόσεις" μας. Μετά 5-6 μήνες στο "απλό" δελτίο (δυσκολότερο στη διαλογή) δούλεψα στα (ευκολότερα) δελτία με συστήματα. Σπάνια μια κραυγή χαράς από κάποιο διαλογέα έσπαγε τη μονοτονία "12άρι!!" και αμέσως πάλι ησυχία και δουλειά. Είχα ακούσει 2 - 3 φορές "13άρι" και διακόπταμε να δούμε το μαγικό δελτίο. Θυμάμαι αυτές τις στιγμές, πώς ζηλεύαμε τον τυχερό, ε ρε και να 'μαστε εμείς οι 13άρηδες, αλλά σε 3-4 λεπτά, πάλι πίσω στη δουλειά μας με τα κραγιόνια. Αυτά μου θύμισε ο Δημήτρης, τον ευχαριστώ. Οι αναμνήσεις όσο μεγαλώνουμε, έχουν μεγαλύτερη αξία!!
_

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Το … ΧΑΡΤΙ


(σχολικό θεατρικό)
(Ένα πρωινό του Γενάρη, με συννεφιά και ψιλόβροχο, ένας νεαρός έφηβος, ψηλός, αδύνατος, 16 χρονών περίπου, με τα χέρια στις τσέπες και φορώντας την κουκούλα του τζάκετ,  προχωράει αργά σκυφτός και φανερά βαριεστημένος, κλωτσώντας όσα χαλίκια βρίσκει μπροστά του. Ένα τσιγάρο αργοκαίει ξεχασμένο στο στόμα του, που και που τραβάει καμιά τζούρα να μη σβήσει. Είναι ο Θάνος, μαθητής του Λυκείου στην Α’ τάξη μα δεν κρατάει ούτε τσάντα, ούτε βιβλία, τίποτε.
Από το απέναντι πεζοδρόμιο, ακούει να τον φωνάζουν.)

-Θάνο, τι γίνεται ρε, χάθηκες, πού ‘σαι ρε φίλε;

(Ένας νεαρός άνδρας μεγαλύτερος σε ηλικία, 25-30 θα ‘ναι σίγουρα, εύσωμος, γεροδεμένος με φόρμα και σακίδιο γυμναστικής στην πλάτη δρασκελίζει το δρόμο γρήγορα και πλησιάζει το μαθητή. Είναι ο Στάθης, άνεργος, παίζει στην τοπική ομάδα ποδοσφαίρου και προπονείται καθημερινά.)

-Περίμενε ρε, για πού το ‘βαλες, πάω για μπάλα με τα παιδιά, έρχεσαι;
-Όχι ρε Στάθη, έχω πολλές απουσίες, δε μπορώ
-Πας σχολείο ακόμη ρε, σε ποια τάξη είσαι τώρα;
-Στην Α’ Λυκείου και βαριέμαι ρε, δε φαντάζεσαι, ποιος πάει τρία χρόνια ακόμα σχολείο, γ….έ τα
-Αφού βαριέσαι, γιατί πας;

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

Απίστευτο !!


ΕΠΑΛ Άνω Λιοσίων, προχτές την Παρασκευή, 25ο λεπτό της 3ης ώρας, τμήμα της Α’, 2ο θρανίο κοντά στο παράθυρο. Μαθητής ΔΕΝ κρατάει κινητό, ούτε εθεάθη να το χρησιμοποιεί από την αρχή της ώρας. Σκέφτομαι να καλέσω τους γονείς να τους ενημερώσω, ίσως είναι σοβαρό.
_

Πέμπτη, 31 Δεκεμβρίου 2015

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ, με Αισιοδοξία και Αγάπη


Άφωτη μέρα
η ψυχή μαραμένη
αγάπη ποθεί

Δίχως ελπίδα
τα δάκρυα κυλάνε
η κόρη πενθεί

Θεού σημάδι
γλυκά τής κελάδησε
πουλί σε κλουβί

Μάτια μην κλαίτε
καρδιά δε γελάστηκες
η φύση μιλά

Ψέμα δεν είναι
θα είσαι καλότυχη, 
η κόρη γελά

Εγώ μοναχή
στη ζήση πορεύομαι
κι η μοίρα σκληρή

Παιδί γελαστό
κρατάει χρυσάνθεμα
την κόρη κοιτά

Μόνη δε θα 'σαι
αγκαλιά σε προσμένει
ο νιος σ' αγαπά

Τα μάτια κλείνει
τη ζωή ερωτεύεται
καθώς τη φιλά
_

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

τα δώρα

καλές γιορτές μα δυστυχώς
είναι πικρή η αλήθεια
ειν' η ελπίδα ακριβή
κι ο θάνατος συνήθεια


δώρα, στολίδια και γλυκά
ποτά σε αφθονία
πόσο φαντάζουν μακρινά
μαρτύρια κι αγωνία

καλές γιορτές, χρόνια πολλά
μα οι ευχές δεν πιάνουν
είναι η θάλασσα σκληρή
και στο βυθό δε φτάνουν

γιορτάζουμε τη Γέννηση
με πανηγύρια και χορούς
μα δώρα Τού προσφέρουμε
Καρφιά, Αγκάθια και Σταυρούς
_

ΓΕΝΝΗΣΗ

Τη Γέννηση
Θεού και Ανθρώπου
ποιος έχει ανάγκη;
ποιος στ’ αλήθεια
αποζητά;

Εσύ που κλαις
κι εσύ που γελάς
Εσύ που φωνάζεις
κι εσύ που σιωπάς

Εσύ που αγαλλιάζεις
κι εσύ που λυπάσαι
Εσύ που τολμάς
κι εσύ που φοβάσαι

Εσύ που φθονείς
κι εσύ που αγαπάς
Εσύ που ανασαίνεις
κι εσύ που πονάς

Εσύ που ελπίζεις
κι εσύ που νικιέσαι
Εσύ που πεθαίνεις
κι εσύ που γεννιέσαι

Εσύ
κι εγώ
Καλά Χριστούγεννα
Χρόνια πολλά σε όλους

Κυριακή, 13 Δεκεμβρίου 2015

Λέξεις


Γύρω βαριά η καταχνιά
παγώνουν τα βλαστάρια
μαραίνονται τα δειλινά
δακρύζουν τα χορτάρια

Πίσω από πόρτα σφαλιστή
διπλομανταλωμένη
είν' το τραγούδι φυλακή
η ελπίδα κλειδωμένη

Λέξεις πασχίζουνε να βγουν
αγάπες να υμνήσουν
να γαληνέψουν τις ψυχές
και τους καημούς να σβήσουν

Άμποτε φράση μαγική
την πόρτα να γκρεμίσει
και ευωδιά βασιλικού
καρδιές να πλημμυρίσει

Να γίνει ο έρωτας θυμός
ο πόθος να θεριέψει
το όνειρο ν' αναστηθεί
ο μύθος ν' αληθέψει
_

Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2015

Μέσα στα μάτια

Ίδια θα ήταν η αντίδραση της Σοφίας κι αν είχε προετοιμασθεί γι’ αυτό που θα ‘βλεπε, σκέφτηκε η Μυρτώ και ήταν αλήθεια, ο Πέτρος, το φιλαράκι της από κούνια που την έκανε να γελάει, που της έσφιγγε το χέρι κι ένιωθε το χτυποκάρδι της, που δεν πέρασε μια μέρα που να μην της φέρει ένα λουλουδάκι, που δεν έλειπε ποτέ τις Κυριακές από την εκκλησιά να την κρυφοκοιτάζει και να της χαμογελάει, που στο πανηγύρι του Αϊ-Λια της χάριζε ό,τι ήθελε από τον πάγκο που έστηναν ο πατέρας του και η μάνα του - τα είχαν καταλάβει όλα κι έβλεπαν κιόλας το γιο τους γαμπρό, τι  τιμή να συμπεθεριάσουν φτωχοί κι αγράμματοι άνθρωποι με τον παπα-Βασίλη – και που καμάρωνε όταν το Σοφάκι του μπήκε στο Γυμνάσιο ενώ αυτός σταμάτησε το σχολείο γιατί δεν έπαιρνε  τα γράμματα, ήταν αχώριστοι οι δυο τους και δενόντουσαν όλο και περισσότερο, το έβλεπες ότι αγαπιούνταν στ’ αλήθεια, μα ήρθανε δύσκολοι καιροί, έφυγε ο πατέρας απ’ την κακιά αρρώστια, η μάνα δύσκολα τα ‘φερνε βόλτα κι αποφασίστηκε δεκάξι χρονών παλληκαράκι αμούστακο να μπαρκάρει, το δέχτηκε με βαριά καρδιά, αν έλειπε χρόνια πότε θα έβλεπε το Σοφάκι, κι αν την τάζανε στο φίλο του το Νικόλα, γιο του Ηλία του μπακάλη, κι η αγαπημένη του αρραβωνιαζότανε και τον ξέχναγε, αφού δεν είχαν δα και τίποτε σπουδαίο, μικρά παιδιά ήτανε, παίζανε, γελάγανε, κι ήταν ο πιο πλούσιος ο Ηλίας μες το χωριό και όλοι ήτανε γραμμένοι δυο και τρεις φορές στο τεφτέρι του, μα το ταξίδι δεν έπαιρνε αναβολή, Χριστούγεννα έφυγε ο Πέτρος και της Σοφίας το μυαλουδάκι δεν έλεγε να ξεκολλήσει κι ολημερίς με τη Μυρτώ γυροφέρνανε και συζητούσαν για το πότε θα ‘ρθει το καλοκαίρι να γυρίσει, να ξανασμίξουνε να της φέρνει λουλούδια και να της σφίγγει το χέρι, κι η μάνα της η παπαδιά που τα ‘ξερε όλα, την καμάρωνε που μεγάλωνε και το σώμα της άλλαζε και έφερνε πια σε κοπέλα όμορφη σαν τα κρύα νερά, όμως έτσι την έβλεπε κι ο Νικόλας, κι ας ήτανε του φίλου του το κορίτσι - τη νιότη δεν την ορίζεις με τη λογική- πού τον έχανες πού τον έβρισκες, στο δρόμο που έμενε το Σοφάκι να πηγαίνει τάχα παραγγελίες ή να περνάει απ’ το σχολείο στα διαλείμματα, αυτός είχε σταματήσει στο Δημοτικό αφού το μπακάλικο ήτανε σίγουρο βιός, στους λογαριασμούς ήτανε καλός και του άρεσε η δουλειά και τα κατάφερνε, και μάλιστα όπως μεγάλωνε γινόταν σοβαρό και ήσυχο παιδί, ο παπα-Βασίλης τον αγαπούσε, ήτανε παπαδάκι μικρός και ποιος ξέρει μπορεί ο Θεός να τα ‘φερνε έτσι που αργότερα να παντρευόντουσαν με το κορίτσι του και να ήτανε στο χωριό οι πρώτοι νοικοκυραίοι

Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2015

ΜΑΘΗΣΗ ΠΑΛΙ, ΤΩΡΑ. Με τετράδια και μολύβια.



Παλιότερα το σχολείο ταυτιζόταν με τη μαθησιακή διαδικασία. Τα γνωρίζετε ή και τα θυμάστε. Δάσκαλος αυθεντία, επιθεωρητής φόβος και τρόμος, μέθοδοι αυταρχικές, tabula rasa κ.λπ. κ.λπ.  Ίσως η ανάγκη για μάθηση ήταν επιτακτική, η κλασική μόρφωση χρήσιμη. Στις μέρες μας, η κοινωνική διάσταση της εκπαίδευσης έχει -σωστά- διογκωθεί και το σχολείο επιδιώκει την ολόπλευρη ανάπτυξη των μαθητών με βάση την αρχή της ενσυναίσθησης και της αποδοχής της διαφορετικότητας και με στόχο να βοηθήσει τους μαθητές να επιλύσουν τα κοινωνικο-οικονομικά τους προβλήματα. Δυστυχώς είναι τέτοια η κοινωνική πραγματικότητα και τόσο πολλά και περίπλοκα τα προβλήματα των μαθητών που η μαθησιακή διαδικασία μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, υποτιμάται και υποβαθμίζεται με αποτέλεσμα στρατιές μαθητών να περνάνε χρόνια ολόκληρα μέσα στα σχολεία χωρίς να κερδίζουν μαθησιακά τίποτε και να μένουν σχεδόν αναλφάβητοι. Βλέπουμε μαθητές 15-16 χρονών που ΔΕΝ ξέρουν καλά καλά να διαβάζουν και να γράφουν, ούτε να σχηματίσουν προφορικά ή γραπτά μια ολοκληρωμένη πρόταση, να αναπτύξουν μια ιδέα, ούτε βέβαια να κάνουν πολλαπλασιασμό και διαίρεση, όλα αυτά τα αναπληρώνουν φτωχά με την οθόνη ενός κινητού. Και πώς έφτασαν μέχρι την Α’ Λυκείου; Θαρρείς πως μπήκαν σε ένα κυλιόμενο διάδρομο στην Α' Δημοτικού και με ευκολία, κλωτσώντας μια μπάλα ή παίζοντας με ένα κινητό έφτασαν άκοπα στην εφηβεία, σχεδόν αγράμματοι, οπότε είναι πια πολύ αργά να διορθωθούν τα λάθη, να αναπληρωθούν τα κενά. 

Βέβαια, η σύγχρονη Παιδαγωγική αναπτύσσεται με γνώμονα την υποβοήθηση του μαθητή να "μάθει να μαθαίνει" και τη χρήση των νέων τεχνολογιών σε υπέρογκο βαθμό έτσι ώστε η τεχνολογία να απομακρύνει την ανάγκη των μαθητών ακόμη και να σκέφτονται, πόσο μάλλον να μαθαίνουν, να κατακτούν μια ελάχιστη ποσότητα βασικών γνώσεων και έτσι ώστε να υποκαθιστούν μέρος του εγκεφάλου τους κυριολεκτικά με ηλεκτρονικές συσκευές που σκέφτονται αντ' αυτών και προτείνουν λύσεις στα προβλήματά τους. Τι εκπαίδευση όμως είναι αυτή που κάνει τους ανθρώπους σιγά σιγά εξαρτώμενους (με την ιατρική έννοια της εξάρτησης!!) από μηχανήματα «σκέψης» και που ούτε τουλάχιστον καταφέρνει όπως αποδεικνύεται μέχρι τώρα να λύσει τα κοινωνικά τους προβλήματα; 

Είναι λοιπόν τόσο φυσικό και αποδεκτό για τα παιδάκια του Δημοτικού να έχουν λογαριασμούς σε FB και Twitter και να ανεβάζουν φωτογραφίες και βίντεο, έστω και αν έχουν την "πολυτέλεια" να ξέρουν να γράφουν με πληκτρολόγιο, όταν δεν ξέρουν να γράφουν με το μολύβι; 

Μήπως το Δημοτικό Σχολείο κυρίως και στη συνέχεια και οι ανώτερες δομές πρέπει να δώσουν και πάλι βαρύτητα στη ΜΑΘΗΣΗ, στη ΓΝΩΣΗ χωρίς βέβαια να υιοθετούν απηρχαιωμένες αυταρχικές μεθόδους και χωρίς να κλείνουν - όπως παλιά - τα μάτια στη διαφορετικότητα και στις κοινωνικές ανισότητες; 

ΝΑΙ. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κοπιάσουν οι μικροί μαθητές για να ξέρουν την προπαίδεια, να κάνουν πολλαπλασιασμό και διαίρεση, να αποστηθίσουν τις βασικές χρονολογίες της ελληνικής και παγκόσμιας ιστορίας και να γράφουν με σωστή ορθογραφία μία ολοκληρωμένη πρόταση. Ακόμη και αν αυτό σημαίνει ότι αν δεν μαθαίνουν ΔΕΝ θα επιβραβεύονται αλλά θα παίρνουν χαμηλότερο βαθμό από Α!! Δεν κατακτάται  η γνώση αγαπητοί συνάδελφοι με συνεχείς επιβραβεύσεις της αμάθειας. Οι μικροί μαθητές θα πρέπει να ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΟΥΝ για να προχωρήσουν αποδοτικά στη σχολική ζωή τους!! Που σημαίνει ότι σιγά σιγά θα εξοβελισθεί από τα σχολεία μας η κουλτούρα της «ελάχιστης προσπάθειας» (ή της μηδενικής ακόμη πολλές φορές). Που σημαίνει και ότι οι μαθητές θα δοκιμάζουν διαρκώς τις δυνάμεις τους, θα ασκούν το νου τους και θα γίνονται καθημερινά ικανότεροι, εξυπνότεροι, καλύτεροι.

Αυτού του είδους η μαθησιακή τους ενδυνάμωση εξ απαλών ονύχων μαζί με την κοινωνική μέριμνα και ευαισθησία των εκπαιδευτικών θα συμβάλλει στην ανάπτυξη της κριτικής σκέψης κατά την ανάπτυξή τους, στην απόκτηση αυτοπεποίθησης και ικανοτήτων διαχείρισης από τους ίδιους όπως μεγαλώνουν των κοινωνικών τους προβλημάτων. Και θα δούμε επιτέλους μαθητές που ενηλικιώνονται και είναι δυνατοί, ώριμοι, μορφωμένοι και ενεργοί πολίτες. Αυτό μόνο τους αξίζει.
_