Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

Του θανάτου


Γύρω μας θάνατος πολύς
και πόση στεναχώρια
πόσες μανάδες που θρηνούν
πόσα παιδιά που κλαίνε


Σε θάλασσες και σε στεριές
καλύβες και παλάτια
δεν έχει τόπο να κρυφτείς
και δρόμο να ξεφύγεις

Αναμετριέται ο Χάροντας
και κονταροχτυπιέται
με του αγρού τα δειλινά
με της ζωής τα στάχυα

Και βγαίνει πάντα νικητής
άσπλαχνος μαύρος δήμιος
δίχως καρδιά πώς να νοιαστεί
τη νιότη που πεθαίνει

Μην ήταν κάποτε θνητός
που έρωτα ποθούσε
μα κλέψαν την αγάπη του
μαυρίσαν την ψυχή του;

Μην οργισμένος και τρελός
όλους τους εκδικιέται
γέρους και νιους, κι αναζητά
μάταια τους ενόχους;

Πόσες ζωές θα χρειαστεί
πόσες χιλιάδες χρόνια
να βγει ο ήλιος μια φορά
αλλά να φέγγει αιώνια
_

Δεν υπάρχουν σχόλια: